Urodził się 13 maja 1901 r. w Ołońcu w Rosji żołnierz Armii Krajowej, rotmistrz kawalerii. Witold Pilecki wstąpił do harcerstwa w 1914 r., służył w Wojsku Polskim w latach 1918 – 1921. Dzięki zasługom w bitwie warszawskiej oraz czynnemu udziałowi w wyzwoleniu Wilna został odznaczony Krzyżem Walecznych. Podczas II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej. Był dowódcą plutonu w szwadronie kawalerii dywizyjnej 19. Dywizjonu Piechoty Armii „Prusy", potem zaś w 41. Dywizji Piechoty. Działał od 1939 r. w konspiracji. Współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej. Pilecki chciał zorganizować ruch oporu w obozach koncentracyjnych, w związku z czym zbierał materiały i informacje dotyczące tych miejsc. W tym celu dostał się do obozu w Oświęcimiu. Pomagał w ucieczkach współwięźniów, pisał raporty. W Auschwitz założył Związek Organizacji Wojskowej, którego członkowie zdobywali żywność, ubranie, pomagali w przekazywaniu wiadomości rodzinom więźniów. Witold Pilecki uciekł z obozu w 1943 r. Brał udział w powstaniu warszawskim. Prowadził działalność wywiadowczą na rzecz 2. Korpusu Polskiego we Włoszech. Zbierał również informacje o żołnierzach więzionych w obozach NKWD. Oskarżono go o działalność wywiadowczą na rzecz rządu polskiego na emigracji. Witold Pilecki skazany został przez władze komunistyczne Polski Ludowej na śmierć, wyrok wykonano 25 maja 1948 r. w Warszawie.
