24 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych był jedną z jednostek piechoty Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej. Jego historia sięga czasów walk o niepodległość Polski i obrony jej granic po zakończeniu I wojny światowej. Jednostka ta odegrała istotną rolę zarówno w wojnie polsko-bolszewickiej, jak i w kampanii wrześniowej 1939 roku.
Pułk został sformowany w listopadzie 1918 roku w Lublinie jako 1. Pułk Strzelców Lwowskich. Po kilku zmianach organizacyjnych przyjął nazwę 24 Pułk Piechoty i wszedł w skład 12 Dywizji Piechoty. Początkowo uczestniczył w walkach z Ukraińcami o Lwów i Galicję Wschodnią, wykazując się dużym poświęceniem i odwagą.
W 1920 roku pułk walczył na froncie wschodnim podczas wojny polsko-bolszewickiej. Zdobył uznanie w dowództwie za ofiarność i skuteczność działań bojowych, co przyniosło mu chlubne miano "Strzelców Kresowych".
Po wojnie jednostka została przeniesiona do garnizonu w Łucku na Wołyniu, gdzie stacjonowała do 1939 roku. Pełniła tam funkcje garnizonowe i szkoleniowe, a także strzegła wschodnich granic Polski.
W kampanii wrześniowej 1939 roku pułk wchodził w skład Armii „Kraków”. Walczył z przeważającymi siłami niemieckimi m.in. w rejonie Częstochowy, brał udział w bitwie pod Iłżą oraz w walkach odwrotowych. Mimo trudnych warunków jednostka walczyła aż do ostatecznego rozbicia pod Tomaszowem Lubelskim.
Po wojnie wielu żołnierzy pułku działało w konspiracji niepodległościowej, a pamięć o jednostce przetrwała w środowiskach kombatanckich. Tradycje 24 Pułku Piechoty kultywowane są do dziś przez organizacje patriotyczne i grupy rekonstrukcyjne.
24 Pułk Piechoty Strzelców Kresowych zapisał się w historii jako symbol męstwa, oddania i walki o wolność. Jego losy są odbiciem dziejów Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej – pełnych poświęcenia, trudów i dumy narodowej.
