Antoni Sałacki urodził się 12 maja 1904 roku. Młodość spędził w Przemyślu, gdzie doświadczył trudów I wojny światowej. W wieku 14 lat wziął udział w obronie Lwowa jako jedno z Orląt Lwowskich. Po krótkim przeszkoleniu walczył w obronie Szkoły Sienkiewicza pod dowództwem Czesława Mączyńskiego.
W latach 1919–1920 brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc z oddziałami Budionnego aż po rzekę Zbrucz. Po wojnie ukończył maturę i odbył służbę wojskową w Batalionie Podchorążych Rezerwy Piechoty w Śremie. Osiedlił się w Horodyszczach, gdzie pracował jako nauczyciel i kierownik szkół w Horodyszczach, Czartorysku i Ołyce, ucząc m.in. języka polskiego i ukraińskiego.
W 1929 roku mianowany został podporucznikiem rezerwy piechoty, a w 1935 awansował na porucznika. W kampanii wrześniowej 1939 roku dowodził 8 kompanią strzelecką 24 pułku piechoty, walcząc w Borach Tucholskich. Po kapitulacji trafił do niewoli niemieckiej i przebywał w kilku obozach, m.in. w Lubece, gdzie spotkał Jakuba Dżugaszwilego – syna Stalina. Wyzwolony przez Amerykanów w 1945 roku, powrócił do rodziny.
Po wojnie osiedlił się w Wałbrzychu, gdzie uczył w szkołach górniczych. W 1960 przeniósł się do Tychów, by kierować szkołą kadry górniczej. Tam też zaangażował się w budowę kościoła św. Jana Chrzciciela. Na emeryturze pisał wspomnienia – m.in. „Jeniec wojenny nr 335” i „Na straconych pozycjach”. Część jego prac objęła cenzura PRL. Awansował do stopnia majora, a w 2004 roku – do pułkownika.
Zmarł 5 kwietnia 2008 roku w wieku 104 lat jako ostatni żyjący obrońca Lwowa z lat 1918 i 1920.
