Wojciech Korfanty urodził się 20 kwietnia 1873 roku w Sadzawce (dziś część Siemianowic Śląskich), w rodzinie górniczej. Dorastał na Górnym Śląsku znajdującym się wówczas pod panowaniem niemieckim, co miało ogromny wpływ na jego późniejszą działalność polityczną i społeczną. Już jako młody człowiek angażował się w ruch narodowy i działania na rzecz obrony polskiej kultury, języka oraz tożsamości mieszkańców regionu.
Wykształcenie zdobywał w gimnazjach w Katowicach i Wrocławiu, a następnie studiował w Berlinie i Wrocławiu. W tym okresie rozpoczął działalność publicystyczną, współpracując z polską prasą na Śląsku. Z czasem stał się jednym z najważniejszych działaczy politycznych reprezentujących Polaków w zaborze pruskim. W 1903 roku został wybrany do Reichstagu, gdzie występował w obronie praw ludności polskiej i krytykował politykę germanizacyjną.
Po zakończeniu I wojny światowej Korfanty odegrał kluczową rolę w walce o przyłączenie części Górnego Śląska do Polski. Był jednym z głównych organizatorów działań związanych z plebiscytem na Górnym Śląsku. Choć wyniki głosowania nie były w pełni korzystne dla Polski, napięcia społeczne doprowadziły do wybuchu powstań śląskich.
Najważniejszym momentem w jego działalności było objęcie funkcji dyktatora III Powstania Śląskiego w 1921 roku. Kierował działaniami politycznymi i wojskowymi, które przyczyniły się do podziału regionu. Ostatecznie część uprzemysłowionych terenów Górnego Śląska została przyznana Polsce, co miało ogromne znaczenie gospodarcze dla młodego państwa.
W okresie II Rzeczypospolitej Korfanty był aktywnym politykiem i liderem chrześcijańskiej demokracji. Pełnił funkcję posła do Sejmu i należał do najbardziej rozpoznawalnych polityków opozycyjnych wobec obozu Józefa Piłsudskiego. Konflikt z władzami doprowadził do jego aresztowania w 1930 roku i osadzenia w twierdzy brzeskiej.
W połowie lat trzydziestych, obawiając się represji, zdecydował się na emigrację do Pragi. Do Polski wrócił w kwietniu 1939 roku, w obliczu rosnącego zagrożenia wojennego.
Po powrocie został ponownie aresztowany i osadzony na Pawiaku. Zwolniono go z powodu ciężkiej choroby. Zmarł 17 sierpnia 1939 roku w Warszawie, zaledwie kilkanaście dni przed wybuchem II wojny światowej. Okoliczności jego śmierci przez długi czas budziły kontrowersje historyków.
Wojciech Korfanty pozostaje jedną z najważniejszych postaci w historii Górnego Śląska i polskiego ruchu narodowego początku XX wieku. Jest pamiętany jako przywódca powstań śląskich, wybitny polityk i symbol walki o prawa Polaków.
