Stefan Batory (ur. 27 września 1533 roku w Szilágysomlyó w Siedmiogrodzie, zm. 12 grudnia 1586 roku w Grodnie) był królem Polski i wielkim księciem litewskim w latach 1576–1586, a także jednym z najwybitniejszych władców Rzeczypospolitej Obojga Narodów XVI wieku.
Pochodził z węgierskiego rodu Batorych. Był synem wojewody siedmiogrodzkiego Stefana Batorego starszego i Katarzyny Telegdi. W 1571 roku został wybrany księciem Siedmiogrodu, umiejętnie lawirując między wpływami Habsburgów a Imperium Osmańskiego. Jego zdolności polityczne i wojskowe sprawiły, że po ucieczce z Polski Henryka Walezego w 1574 roku stał się jednym z kandydatów do tronu Rzeczypospolitej.
Został wybrany królem przez sejm elekcyjny w grudniu 1575 roku, a koronowany na Wawelu 1 maja 1576 roku. Jego małżeństwo z Anną Jagiellonką wzmocniło legitymację dynastyczną nowego monarchy.
Najważniejszym wydarzeniem jego panowania była wojna z Carstwem Rosyjskim (1577–1582) o Inflanty. Dzięki reorganizacji armii, wprowadzeniu silniejszej piechoty zaciężnej oraz współpracy z kanclerzem i hetmanem Janem Zamoyskim, Batory przeprowadził zwycięskie kampanie: zdobycie Połocka w 1579 roku, oblężenie Wielkich Łuk w 1580 roku oraz wyprawę pskowską w 1581 roku. Wojna zakończyła się podpisaniem rozejmu w Jamie Zapolskim 15 stycznia 1582 roku, na mocy którego Rzeczpospolita utrzymała Inflanty, a Moskwa zrzekła się do nich pretensji.
Stefan Batory przeprowadził również istotne reformy wojskowe i sądownicze. W 1578 roku powołał Trybunał Koronny, najwyższy sąd apelacyjny dla szlachty, co było ważnym krokiem w rozwoju ustroju Rzeczypospolitej. Wspierał rozwój szkolnictwa i nauki, m.in. zatwierdzając przekształcenie kolegium jezuickiego w Wilnie w Akademię Wileńską (1579).
Król zmarł nagle 12 grudnia 1586 roku w Grodnie. Został pochowany w Katedrze na Wawelu w Krakowie. Jego dziesięcioletnie panowanie uznawane jest za okres wzmocnienia pozycji międzynarodowej państwa, sukcesów militarnych i sprawnego rządzenia.
Stefan Batory zapisał się w historii jako władca energiczny, skuteczny dowódca i reformator, który potrafił wykorzystać potencjał Rzeczypospolitej w starciu z jednym z najgroźniejszych przeciwników XVI wieku.
