gen. Michał Tokarzewski-Karaszewicz ps. „Doktor”

Urodził się 5 stycznia 1893 roku we Lwowie. Działał w Związku Walki Czynnej i Związku Strzeleckim. W drugiej z wymienionych organizacji ukończył w 1913 roku kurs oficerski. W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich i POW (Polskiej Organizacji Wojskowej). W dniu 1 grudnia 1924 roku został generałem, najmłodszym w polskiej armii. Podczas kampanii wrześniowej dowodził Grupą Operacyjną w Armii „Pomorze”, walcząc m.in. nad rzeką Bzurą. Po kapitulacji stolicy zdecydował się na rozpoczęcie działalności konspiracyjnej. 27 września 1939 roku tworzy w stolicy Służbę Zwycięstwu Polski, tajną organizację konspiracyjną, która miała na celu podjęcie zbrojnej walki przeciw okupantowi. Był to zalążek Polskiego Podziemia i pierwsza tak znaczących rozmiarów organizacja niepodległościowa działająca w czasie okupacji. o utworzeniu Związku Walki Zbrojnej i przemianowaniu SZP Karaszewicz-Tokarzewski został komendantem Obszaru nr 3 Lwów. W marcu 1940 roku został aresztowany przy przekraczaniu granicy niemiecko-sowieckiej przez NKWD. Więziony w Związku Sowieckim. Po ogłoszeniu amnestii dla polskich więźniów, na mocy układu Sikorski-Majski, został zwolniony i wstąpił do Wojska Polskiego w ZSRS. Tam mianowano go dowódcą 6. dywizji piechoty „Lwów”. W marcu 1943 roku otrzymał nominację na zastępcę dowódcy Armii Polskiej na Wschodzie, gen. Władysława Andersa. W 1946 roku został dowódcą II Korpusu Polskiego. Po zakończeniu II wojny światowej pozostał w Wielkiej Brytanii, gdzie czynnie działał na rzecz polskich kombatantów. W 1954 roku objął stanowisko Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych w Wielkiej Brytanii i ministra obrony narodowej. Zmarł 22 maja 1964 roku w Casablance. W 1992 roku jego prochy spoczęły na warszawskich Powązkach.