Gabriel Narutowicz

Urodził się 17 marca 1865 roku w Telszach. Posiadał szlacheckie pochodzenie. Ojciec był zaangażowany w ruch niepodległościowy, matka dobrze wykształcona zaszczepiła mu zainteresowanie gruntowną wiedzą w duchu oświeceniowym. Sporą część życia spędził później w Szwajcarii, zostając profesorem Uniwersytetu w Zurychu. Został obywatelem Szwajcarii. Miał również związki z pracami wolnomularskimi. W czasie I wojny działał na rzecz polskiej emigracji oraz niepodległości Polski. Przyjechał do kraju po wojnie. Podjął się teki ministra robót publicznych oraz spraw zagranicznych. Brał czynny udział w restrukturyzacji przemysłu i pracach nad nowymi rozwiązaniami w dziedzinie elektryfikacji oraz hydrologii. Wystartował w wyborach prezydenckich z pozycji popieranej przez mniejszość sejmową, lecz ku zaskoczeniu opinii publicznej wybory wygrał. Narutowicz otrzymywał listy z pogróżkami do samego końca, mimo że protesty na ulicach ustały. 16 grudnia 1922 roku, podczas wizyty w galerii „Zachęta” Narutowicz został zastrzelony przez Eligiusza Niewiadomskiego. Uroczystości pogrzebowe pierwszego prezydenta wolnej RP odbyły się 19 grudnia 1922 roku, natomiast zamachowiec został stracony w efekcie procesu sądowego w sprawie zamachu na godność prezydenta Polski.