Związek Inwalidów Wojennych RP jest kontynuatorem tradycji organizacji założonej w 1919 roku. Jego dewiza brzmi: „Bóg, Honor i Ojczyzna”. To najstarsza polska organizacja kombatancka i jedno z trzech najdłużej działających ogólnokrajowych stowarzyszeń społecznych. Równocześnie należy do pięciu najstarszych organizacji weteranów wojennych na świecie.
Związek zrzesza osoby posiadające status inwalidy wojennego lub wojskowego, a także osoby represjonowane, które ustawowo korzystają z uprawnień inwalidów wojennych i rencistów wojskowych.
Problematyka inwalidów wojennych była obecna w Polsce od początku niepodległości. Już w grudniu 1918 roku odbyły się pierwsze zorganizowane działania: wiec w Poznaniu (2 grudnia) i regionalny zjazd weteranów (7 grudnia). Na terenach byłego zaboru austriackiego w Krakowie Związek Inwalidów Wojennych działał już od 1917 roku, natomiast w byłej Kongresówce istniał Centralny Związek Inwalidów Wojennych z siedzibą w Warszawie.
W dniach 12–17 kwietnia 1919 roku w Warszawie zorganizowano wspólny zjazd delegatów różnych regionalnych ugrupowań inwalidów. Uczestniczyli w nim przedstawiciele m.in. z Poznania, Krakowa i Warszawy. Podczas zjazdu podjęto jednogłośną decyzję o powołaniu wspólnej organizacji – Związku Inwalidów Wojennych RP z centralą w Warszawie.
Do głównych celów Związku należą: obrona nabytych praw inwalidów wojennych i ich rodzin, reprezentowanie ich interesów wobec władz państwowych i społecznych, promowanie szacunku dla poświęcenia w służbie Ojczyźnie, a także troska o godne warunki życia członków oraz rozwój opieki socjalnej i rehabilitacyjnej.
