Zbigniew Rećko ps. „Lew”

Urodził się 7 marca 1923 r. w Białymstoku. Po wybuchu wojny Rećko zagrożony zatrzymaniem przez Sowietów jako syn policjanta przedostał się do Generalnego Gubernatorstwa, skąd został wywieziony na roboty przymusowe w głąb Rzeszy. Jesienią 1941 r. zbiegł i powrócił do Białegostoku. Działalność konspiracyjną w Bojowej Organizacji Wschód rozpoczął w lutym 1942 r. jako wywiadowca. Z racji dobrej znajomości języka niemieckiego został skierowany przez organizację do pracy strażnika i tłumacza w Gestapo. Został przydzielony do Kedywu, a od 1 marca 1944 r. był zastępcą szefa Kedywu Okręgu podporucznika Tadeusza Westfala „Karasia”. Brał udział w akcjach likwidacyjnych konfidentów, członków sowieckich band terrorystyczno-rabunkowych. Latem 1944 r. wraz z oddziałem Kedywu podchorążego Zygmunta Stokowskiego „Oliwy” brał udział w akcji „Burza”. Od grudnia 1944 r. był adiutantem komendanta Obwodu Zambrów AK kapitana Ferdynanda Tokarzewskiego „Kruka” i przygotowywał zamachy na najważniejszych funkcjonariuszy sowieckich i Urzędu Bezpieczeństwa. 21 stycznia 1945 r. został raniony w płuca i zatrzymany we wsi Tybory–Żochy przez NKWD i Urząd Bezpieczeństwa, przewieziony do Białegostoku i osadzony w więzieniu. W maju 1945 r. zbiegł podczas zbiorowej ucieczki więźniów, po czym pod fałszywym nazwiskiem został przerzucony przez Armię Krajową do Warszawy w celu leczenia. 1 czerwca 1945 r. za całokształt pracy konspiracyjnej został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy. Na przełomie 1945/1946 wrócił na Białostocczyznę, został mianowany adiutantem prezesa Okręgu Białystok Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość” podpułkownika Mariana Świtalskiego „Sulimy”. Zginął 11 października podczas powrotu na Białostocczyznę, w walce z plutonem operacyjnym Milicji Obywatelskiej. Żona uzyskała podstępem zgodę na ekshumację i 11 października 1947 r. przeniosła zwłoki męża do grobu rodzinnego na cmentarzu parafialnym w Kobylinie.