Walerian Łukasiński

Urodził się 15 kwietnia 1786 w Warszawie. Od 1807 roku służył w armii Księstwa Warszawskiego. Jako młody ochotnik brał udział m.in. w bitwie pod Raszynem (1809). Wyprawę Napoleona na Moskwę spędził w Księstwie Warszawskim, pracując w administracji, później jednak ponownie służył w linii i uczestniczył w bitwie pod Lipskiem (1813). W 1813 roku dostał się do niewoli austriackiej. Po wypuszczeniu z niewoli z konieczności wstąpił do wojska Królestwa Polskiego, w 1817 roku uzyskując awans na majora. Łukasiński po raz pierwszy zetknął się z polską masonerią jeszcze w czasie wojen napoleońskich, ostatecznie wstępując w Lublinie do loży wolnomularskiej „Wolność Odzyskana”. Wkrótce potem przeniósł się do loży w Zamościu. Mimo rozpadu wolnomularstwa nie zerwał on kontaktu ze starymi współpracownikami i w roku 1819 doprowadził do powstania Wolnomularstwa Narodowego. Miało ono w założeniach jednoczyć idee loży masońskich z walką o niepodległość kraju. W jej szeregi wstąpiło wielu oficerów. Formalnie utworzona 03.05.1819 okazała się jednak nietrwałym tworem, bowiem już w sierpniu 1820 doszło do rozpadu loży. Wobec fiaska swojej loży Walerian Łukasiński zorganizował w roku 1821 Towarzystwo Patriotyczne, skupiające się jedynie na ideach patriotycznych. Jednakże sama działalność Łukasińskiego była bardzo krótka. Zadenuncjowany przez jednego z członków stowarzyszenia, został początkowo tylko przesłuchiwany i obserwowany, później zaś, w październiku 1821 roku, aresztowany. W wyniku procesu został skazany w 1824 roku na 9 lat ciężkich robót. Po wybuchu powstania przetransportowany do jednego z najgorszych ówczesnych więzień - twierdzy szlisselburskiej. Tam spędził łącznie 37 lat, w niezwykle ciężkich warunkach. W więzieniach przebywał 46 lat, aż do końca swojego życia. Zmarł 27 listopada 1868 roku.