Franciszek II Rakoczy

Urodził się 27 marca 1676 roku. Po długim i brutalnym okresie dominacji Cesarstwa Austriackiego nad Węgrami, stanął w latach 1703-1711 na czele powstania antyhabsburskiego. Doprowadził do powstania niepodległego państwa węgierskiego. Jako książę Siedmiogrodu i bliski sojusznik króla Francji Ludwika XIV zagroził absolutnym rządom monarchii habsburskiej. W młodym wieku zabrano go od matki Ilony Zrínyi - najsłynniejszej kobiety w historii Węgier, która przez kilka lat broniła zamku w Munkaczu przed wojskami cesarskimi. Ojciec siedział w więzieniu austriackim. Dziadek i wuj zostali straceni. Franciszka wychowali jezuici. Przez lata musiał ukrywać swoje prawdziwe, pro węgierskie uczucia i nostalgię za ojczyzną. W wieku osiemnastu lat służby carskie wykryły szykowany przez niego spisek. Osadzono go w twierdzy Wiener Neustadt. Uciekł z celi śmierci i zbiegł do Polski. Tu znalazł pomoc, ochronę i miłość swojego życia – Elżbietę Sieniawską. Odegrała ona wielką rolę w organizowaniu wsparcia dyplomatycznego na polskim i francuskim dworze. Po wybuchu powstania chłopskiego na północy Węgier, zgodził się stanąć na jego czele. Z pomocą sojuszników zebrał armię i zajął prawie cały Siedmiogród i Górne Węgry. Obwołano go księciem Siedmiogrodu i Węgier. Przeprowadził szereg postępowych reform w gospodarce i nauce. Zaczął też tworzyć regularne wojska. Jednak klęska w bitwie pod Trenczynem i kolejne porażki doprowadziły do upadku powstania. W 1711 roku musiał ponownie schronić się w Polsce, a następnie wyemigrował do Francji. Nigdy nie porzucił myśli o niepodległości. Gdy na zachód dotarła informacja o wojnie turecko-austriackiej ponownie ruszył, by walczyć o wolność Węgrów. Po klęsce sułtana żył na wygnaniu i w odosobnieniu. Zmarł 8 kwietnia 1735 roku.