Enigma

Oznacza po grecku zagadkę, tajemnicę. Tak niemiecki inżynier Arthur Scherbius, nazwał skonstruowaną przez siebie przenośną elektromechaniczną maszynę szyfrującą, którą od roku 1918 produkował w założonej wraz z Richardem Ritterem wytwórni Scherbius & Ritter. Używana najpierw do celów komercyjnych, zaadaptowana została przez instytucje państwowe wielu krajów, w tym przede wszystkim niemieckie siły zbrojne, które potrzebowały niezawodnego urządzenia szyfrującego dla jednostek liniowych walczących w nowych warunkach. Od oddziałów wymagano dużej mobilności, a co za tym idzie: niezawodnego i bezpiecznego systemu łączności. Enigma spełniała te oczekiwania. Niemieckie wojska utajniały nasłuch nowym rodzajem szyfru. Kryptolodzy wielu krajów uznali niemieckie depesze za niemożliwe do złamania. Brytyjczycy, którzy byli największymi specjalistami w łamaniu szyfrów i kodów, przez 10 lat poprzedzających II wojnę światową nie prowadzili nawet nasłuchu niemieckiej łączności radiowej szyfrowanej Enigmą. Uznali, że nie ma sensu tracić czasu na prowadzenie nasłuchu depesz, których nie uda się złamać. Najważniejszą cechą maszyny było to, że w łatwy sposób można było szyfrować za pomocą niewyobrażalnej liczby alfabetów szyfrowych, a szyfrant dysponujący maszyną o takich samych ustawieniach mógł z łatwością tę depeszę odczytać. Enigma nie zostałaby złamana, gdyby nie połączenie geniuszu i mrówczej pracy wielu osób. Poniżej można zapoznać się z życiorysami bohaterów tego wielkiego sukcesu. Są wśród nich młodzi, zdolni matematycy Marian Rejewski, Jerzy Różycki i Henryk Zygalski – studenci profesora Zdzisława Krygowskiego i absolwenci kursu kryptologicznego przygotowanego przez Ciężkiego, inżyniera Antoniego Pallutha i kontynuatora pracy twórców kursu – Gwidona Langera.