Aleksander Rybnik ps. „Dziki”

Urodził się 13 grudnia 1906 w Starosielcach .W latach 1927–1930 był podchorążym Szkoły Podchorążych Piechoty w Ostrowi Mazowieckiej. 15 sierpnia 1930 roku został mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1930 roku i 42. lokatą w korpusie oficerów piechoty i przydzielony do 78 pułku piechoty w Baranowiczach. W okresie od 30 listopada 1938 roku do 20 marca 1939 roku dowodził 4 kompanią strzelecką Batalionu KOP „Wołożyn”. Walczył w kampanii wrześniowej 1939 roku, jako dowódcą kompanii piechoty Korpusu Ochrony Pogranicza. Aresztowany 12 kwietnia, miał być wywieziony na Syberię. Udało mu się uciec z transportu kolejowego 22 czerwca, podczas bombardowania przez Niemców dworca kolejowego. W pierwszych dniach 1942 roku został mianowany komendantem Obwodu Armii Krajowej Słonim. 10 grudnia 1943 został pełniącym obowiązki komendanta Obwodu Białystok Powiat, który wchodził w skład Inspektoratu Białostockiego AK. Od października 1944 roku był inspektorem Inspektoratu Białostockiego AK. 8 lipca 1945 roku w Puszczy Knyszyńskiej dowodząc zgrupowaniem AKO „Piotrków” stoczył zwycięską bitwę pod Ogółami z 1 pułkiem piechoty ludowego WP oraz funkcjonariuszami UB wspartego artylerią oraz przez Sowietów, przy minimalnych stratach własnych uniknął okrążenia. W październiku 1945 roku mianowany zastępcą Prezesa Okręgu Białystok Wolność i Niezawisłość. Został aresztowany 19 kwietnia 1946 roku we wsi Rybaki, przez grupę Wojska Polskiego pozorującą oddział Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Sądzony w pokazowym procesie Inspektoratu Suwalsko-Augustowskiego WiN w dniach 18–20 lipca 1946 roku. Rybnika wraz z sześcioma podwładnymi skazano na karę śmierci. Wyrok został wykonany 11 września 1946 roku w białostockim więzieniu. Miejsce pochówku do chwili obecnej pozostaje nieznane.