Wojciech Korfanty
Wojciech Korfanty był jednym z najważniejszych działaczy narodowych i politycznych w Polsce na przełomie XIX i XX wieku, a jego postać odegrała kluczową rolę w walce o przyłączenie Śląska do odrodzonej Polski. Urodził się 20 kwietnia 1873 roku w osadzie Sadzawki, które wówczas znajdowały się pod pruskim panowaniem. Już jako młody człowiek angażował się w działalność polityczną, stając się gorącym orędownikiem polskości na Śląsku. W 1903 roku został posłem do Reichstagu, gdzie nieustannie walczył o prawa Polaków, sprzeciwiając się germanizacji i dążąc do poprawy warunków życia robotników śląskich. Korfanty zawsze podkreślał, że Śląsk powinien być częścią Polski, co stawiało go w opozycji do władz niemieckich.
Największy rozgłos zyskał jednak po I wojnie światowej, kiedy to stanął na czele działań na rzecz przyłączenia Górnego Śląska do Polski. W 1920 roku, jako polski komisarz plebiscytowy, prowadził kampanię na rzecz włączenia regionu do Polski w ramach plebiscytu, który miał zdecydować o przyszłości Śląska. Po niekorzystnych wynikach plebiscytu, Korfanty zorganizował i stanął na czele III powstania śląskiego w 1921 roku. Było to największe z trzech zrywów narodowych na Górnym Śląsku i miało na celu wywalczenie korzystniejszych granic dla Polski. Powstanie zakończyło się częściowym sukcesem – część Śląska, w tym strategiczne miasto Katowice, została przyłączona do Polski, co było ogromnym osobistym triumfem Korfantego.
Wojciech Korfanty, pomimo swoich olbrzymich zasług dla Polski, po przewrocie majowym w 1926 roku znalazł się w opozycji do rządów sanacyjnych. Jako jeden z czołowych przedstawicieli Chrześcijańskiej Demokracji, wielokrotnie krytykował autorytarne zapędy Józefa Piłsudskiego i jego zwolenników. Zmuszony do emigracji, osiadł w Czechosłowacji, skąd powrócił dopiero w 1939 roku. Po powrocie do kraju został aresztowany przez władze sanacyjne i osadzony na warszawskim Pawiaku. W wyniku pogarszającego się stanu zdrowia został zwolniony z więzienia, jednak niedługo po wyjściu tj. 17 sierpnia 1939 roku zmarł. Dziś pamięć o nim jako jednym z głównych bohaterów polskiego Śląska jest żywa, a jego postać jest symbolem walki o polskość regionu.