Urodził się związany z sanacją trzykrotny minister spraw wewnętrznych II RP Władysław Raczkiewicz. Był senatorem i marszałkiem senatu oraz prezesem Światowego Związku Polaków z Zagranicy. Prezydent RP na uchodźstwie w latach 1939-1947.
Profil
Władysław Raczkiewicz
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari 
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia PolskiWładysław Raczkiewicz (ur. 28 stycznia 1885 w Kutaisi, zm. 6 czerwca 1947 w Walii) był polskim politykiem, prawnikiem i działaczem niepodległościowym, a w latach 1939–1947 Prezydentem Rzeczypospolitej Polskiej na uchodźstwie. Odegrał kluczową rolę w podtrzymaniu ciągłości prawnej państwa polskiego po klęsce kampanii wrześniowej i okupacji kraju przez Niemcy oraz Związek Sowiecki.
Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych. Studiował prawo na Uniwersytecie w Petersburgu, a następnie działał w polskich organizacjach niepodległościowych. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku szybko wszedł w struktury administracji państwowej. Pełnił funkcje wojewody nowogródzkiego, wileńskiego i pomorskiego, a także był ministrem spraw wewnętrznych w rządach II Rzeczypospolitej. Dał się poznać jako sprawny administrator i lojalny urzędnik państwowy.
Po wybuchu II wojny światowej i ewakuacji władz polskich z kraju, 30 września 1939 roku objął urząd Prezydenta RP na uchodźstwie, zgodnie z konstytucją kwietniową, przejmując obowiązki od Ignacego Mościckiego. Swoją misję postrzegał jako służbę narodowi w warunkach utraty niepodległości. Współpracował z rządami emigracyjnymi generałów Władysława Sikorskiego i Stanisława Mikołajczyka, dbając o jedność polityczną emigracji oraz reprezentowanie interesów Polski wobec aliantów.
Za jego prezydentury doszło do dramatycznych wydarzeń, takich jak zbrodnia katyńska, zerwanie stosunków dyplomatycznych z ZSRR oraz stopniowa utrata wpływu emigracji na decyzje wielkich mocarstw. Raczkiewicz konsekwentnie sprzeciwiał się uznaniu władzy komunistycznej narzuconej Polsce po wojnie, stojąc na straży legalizmu konstytucyjnego i suwerenności państwa.
Mimo pogarszającego się stanu zdrowia pełnił urząd prezydenta do śmierci. Zmarł na emigracji w 1947 roku i został pochowany na cmentarzu w Newark-on-Trent. Zapisał się w historii jako symbol ciągłości państwowej II Rzeczypospolitej, człowiek kompromisu, który w niezwykle trudnych warunkach starał się zachować jedność polskiego obozu niepodległościowego.