Władysław Jagiełło (ok. 1352–1434) był jednym z najwybitniejszych władców w dziejach Polski i Europy Środkowo-Wschodniej, twórcą potęgi dynastii jagiellońskiej oraz współarchitektem unii polsko-litewskiej. Urodził się jako Jogaila, syn wielkiego księcia litewskiego Olgierda. Po śmierci ojca w 1377 r. objął władzę jako wielki książę litewski, rządząc państwem rozciągającym się od Bałtyku po stepy czarnomorskie.
Przełomowym momentem w jego życiu była unia w Krewie z 1385 r., na mocy której zobowiązał się przyjąć chrzest, poślubić królową Polski Jadwigę Andegaweńską oraz połączyć Litwę z Polską. W 1386 r. został ochrzczony, przyjmując imię Władysław, po czym koronowano go na króla Polski. Akt ten zapoczątkował trwały sojusz obu państw i wprowadził Litwę w krąg kultury chrześcijańskiej Zachodu.
Rządy Jagiełły przypadły na okres intensywnych zmagań z Zakonem Krzyżackim, który wcześniej uzasadniał swoje najazdy pogaństwem Litwy. Kulminacją konfliktu była bitwa pod Grunwaldem 15 lipca 1410 r., w której połączone siły polsko-litewskie odniosły jedno z największych zwycięstw średniowiecznej Europy. Choć pokój toruński z 1411 r. nie przyniósł pełnego rozbicia Zakonu, znacząco osłabił jego pozycję i umocnił międzynarodowy prestiż Jagiełły.
Król konsekwentnie rozwijał system unii z Litwą, zawierając kolejne porozumienia, m.in. unię wileńsko-radomską (1401) oraz unię horodelską (1413), które regulowały współpracę elit obu państw. W polityce wewnętrznej wspierał rozwój stanu szlacheckiego, nadając mu przywileje, a jednocześnie dbał o stabilność państwa. Był także protektorem Kościoła i fundatorem licznych świątyń; wspierał również Akademię Krakowską, przyczyniając się do jej odnowienia.
Władysław Jagiełło czterokrotnie się żenił; dopiero związek z Zofią Holszańską zapewnił mu męskich potomków – przyszłych królów Władysława III Warneńczyka i Kazimierza IV Jagiellończyka. Dzięki temu zapewnił ciągłość dynastii, która przez kolejne stulecie odgrywała kluczową rolę w regionie.
Zmarł 1 czerwca 1434 r. w Gródku i został pochowany na Wawelu. W historii zapisał się jako władca dalekowzroczny, zręczny polityk i zwycięski dowódca, który na trwałe zmienił układ sił w Europie Środkowej, tworząc fundament pod potęgę państwa polsko-litewskiego.
