W Tyszowcach koło Zamościa hetman Stefan Czarniecki, hetman wielki koronny Stanisław Rewera i hetman polny koronny Stanisław Lanckoroński zawiązali tak zwaną konfederację tyszowiecką. Porozumienie zakładało wyparcie wojsk szwedzkich z terenów polskich oraz wypowiedzenie przez szlachtę posłuszeństwa królowi szwedzkiemu.
Profil
Stefan Czarniecki
Urodził się 1599 roku. Pochodził ze średniozamożnej szlachty. Karierę wojskową rozpoczął podczas kampanii chocimskiej 1621 przeciw Turcji, następnie walczył w kampanii pruskiej 1626 - 29 ze Szwecją, wojnie smoleńskiej 1633 - 34 z Rosją, przeciw powstaniu kozackiemu 1637 - 38 oraz Tatarom (Ochmatów 1644). W dobie walk z powstaniem B. Chmielnickiego 1648 należał do ścisłego sztabu hetmana M. Potockiego, nad Żółtymi Wodami dostał się do niewoli tatarskiej, później do kozackiej, w której przebywał do ugody zborowskiej 1649. Następnie brał udział w walkach na Ukrainie z Kozakami i Tatarami, m.in. pod Beresteczkiem i Białą Cerkwią (1651) oraz Batohem (1652). Od 1652 był porucznikiem chorągwi husarskiej króla i oboźnym koronnym. W czasie potopu szwedzkiego wierny królowi Janowi II Kazimierzowi, kierował obroną Krakowa (X 1655) oraz walczył ze Szwedami i księciem siedmiogrodzkim Jerzym II Rakoczym w wielu operacjach. Mistrz tzw. wojny szarpanej ze Szwedami, współdziałał z oddziałami szlachty powiatowej i masami chłopskimi. Zawiedziony w swych oczekiwaniach na buławę polną (1657), miał wypowiedzieć słowa: „Jam nie z soli, ani z roli, ale z tego, co mnie boli, wyrosłem”; na osłodę tej porażki bohater wojny ze Szwedami otrzymał urząd wojewody ruskiego (1657) oraz „generała lejtnanta zastępcy wodza wojsk Jego Królewskiej Mości”. W 1658 - 59 walczył w Danii na czele polskiego korpusu jazdy, wsławiając się przeprawą na wyspę Als oraz zdobyciem Koldyngi. W 1660 skierowany na pomoc Litwie w wojnie z Rosją, wraz z wojskami litewskimi rozbił siły rosyjskie pod Połonką (25 VI 1660). Na sejmach 1661 - 62 związany ze stronnictwem dworskim w walce o przeprowadzenie elekcji vivente rege. W okresie konfederacji wojska koronnego 1661 - 63 stracił swój autorytet w wojsku i wśród szlachty wskutek ścisłych kontaktów z dworem; nie odbudował go w następnych kampaniach: zadnieprzańskiej na przełomie 1663 i 1664 oraz na Prawobrzeżnej Ukrainie, gdzie tłumił nowe powstanie kozackie 1664, od 1664 wojewoda kijowski. W walce dworu przeciwko J. Lubomirskiemu poparł stronnictwo królewskie, za co otrzymał (I 1665) upragnioną buławę polną koronną. Zmarł 16 II 1665 w Sokołówce koło Lwowa. Czarniecki uchodził za wzór żołnierza i symbol męstwa, wierności i cnót obywatelskich Rzeczypospolitej. Został uwieczniony w polskim hymnie państwowym.