Stanisław Michalik (ur. 17 listopada 1879 r. w Nakle, pow. Tarnowskie Góry – zm. 27 grudnia 1962 r.) – działacz niepodległościowy, kolejarz, powstaniec śląski. Syn Jakuba i Rozalii.
Po ukończeniu szkoły odbył praktykę zawodową w kolejnictwie, uzyskując uprawnienia budowlane w specjalności kolejowej. W latach 1901–1903 odbył służbę w armii niemieckiej.
Podczas I wojny światowej pełnił funkcje kolejowo-wojskowe w Radomsku, Częstochowie i Tarnowskich Górach, gdzie zaangażował się w działalność narodową. Współpracował z adwokatem Kazimierzem Czaplą i organizował Związek Kolejarzy Zjednoczenia Zawodowego Polskiego.
W 1919 r. wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska jako organizator struktur kolejowych na Górnym Śląsku. Był również członkiem Komitetu Polskiej Partii w Tarnowskich Górach i radnym Polskiej Partii Narodowej.
Aktywnie działał podczas kampanii plebiscytowej – jako mówca wiecowy i organizator samoobrony – był represjonowany przez Niemców, aresztowany i pobity.
W II powstaniu śląskim uczestniczył w rozbrajaniu żołnierzy niemieckich. W III powstaniu dowodził batalionem kolejowym, brał udział w walkach o Tarnowskie Góry, Bytom i Katowice z wykorzystaniem pociągu pancernego.
Po powstaniach, z powodu wyroku niemieckiego, ukrywał się m.in. w Goczałkowicach, Sosnowcu i Poznaniu. W 1922 r. osiedlił się w Pszczynie, gdzie pracował jako zawiadowca odcinka kolejowego.
Dnia 29 kwietnia 1940 r. został aresztowany i osadzony w KL Dachau, gdzie przebywał ponad rok.
Po wojnie działał w organizacjach kombatanckich: Związku Powstańców Śląskich, Związku Weteranów Powstań Śląskich, ZBoWiD.
Odznaczony m.in.: Medalem Niepodległości, Gwiazdą Górnośląską, Śląskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.
