Zbigniew Galperyn był jednym z najmłodszych żołnierzy Armii Krajowej i uczestników Powstania Warszawskiego, a po wojnie zasłużonym działaczem społecznym, urbanistą i ekonomistą.
Urodził się 18 maja 1929 roku w Warszawie. W bardzo młodym wieku zaangażował się w działalność konspiracyjną w ramach Szarych Szeregów – harcerskiej organizacji działającej podczas niemieckiej okupacji Polski. Jako nastolatek został żołnierzem Armii Krajowej, a w sierpniu 1944 roku wziął udział w Powstaniu Warszawskim. Walczył jako strzelec w batalionie „Chrobry I” na terenie Woli i Śródmieścia. Szczególnie zapisał się w historii walką na barykadzie w Pasażu Simonsa, gdzie został ciężko ranny. Mimo młodego wieku wykazał się ogromnym męstwem – był jednym z najmłodszych uczestników powstania odznaczonych Krzyżem Walecznych.
Po wojnie nie zaprzestał działalności społecznej i zawodowej. Ukończył studia wyższe, uzyskując tytuł doktora inżyniera. Pracował jako urbanista i ekonomista, łącząc wiedzę techniczną z pasją do kształtowania przestrzeni miejskiej. Był wieloletnim działaczem Towarzystwa Urbanistów Polskich, gdzie pełnił m.in. funkcję wiceprezesa. Był również ekspertem ONZ w zakresie urbanistyki.
W życiu społecznym nieustannie angażował się w upamiętnianie historii Powstania Warszawskiego. Od 2003 roku był członkiem Zarządu Głównego Związku Powstańców Warszawskich, a w latach 2020–2021 pełnił funkcję prezesa ZPW. Był także przewodniczącym Rady Fundacji Pamięci o Bohaterach Powstania Warszawskiego, wspierającej działania edukacyjne i upamiętniające walkę o wolność.
Zbigniew Galperyn był nie tylko bohaterem walk z czasów wojny, ale również wzorem aktywnego obywatela w czasach pokoju. Odszedł 23 września 2021 roku, pozostawiając po sobie dziedzictwo patriotyzmu, odwagi i zaangażowania społecznego.
