Witold Łokuciewski ps. „Tolo” (ur. 2 lutego 1917 roku, zm. 17 kwietnia 1990 roku w Warszawie) był jednym z najwybitniejszych polskich pilotów myśliwskich, asem lotnictwa myśliwskiego Polskich Sił Powietrznych na Zachodzie, oficerem Wojska Polskiego oraz uczestnikiem walk powietrznych II wojny światowej.
Urodził się w Nowoczerkasku. Po ukończeniu szkoły średniej podjął naukę w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie, którą ukończył tuż przed wybuchem wojny. We wrześniu 1939 roku brał udział w kampanii obronnej Polski jako pilot myśliwski, wykonując loty bojowe przeciwko Luftwaffe. Po agresji ZSRR i klęsce Polski przedostał się przez Rumunię i Francję do Wielkiej Brytanii.
W Polskich Siłach Powietrznych w Wielkiej Brytanii służył w kilku dywizjonach myśliwskich, m.in. w Dywizjonie 303 im. Tadeusza Kościuszki, jednym z najsłynniejszych polskich dywizjonów myśliwskich. Brał udział w intensywnych walkach powietrznych nad Europą Zachodnią, odnosząc co najmniej 9 potwierdzonych zwycięstw powietrznych, co dało mu status asa myśliwskiego.
W czasie wojny pełnił również funkcje dowódcze, ciesząc się dużym autorytetem wśród podwładnych. Odznaczony został wieloma wysokimi orderami, w tym Krzyżem Srebrnym i Złotym Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz brytyjskim Distinguished Flying Cross.
Po zakończeniu II wojny światowej pozostał początkowo na emigracji, jednak w 1947 roku powrócił do Polski. Pomimo zasług wojennych był represjonowany przez władze komunistyczne – został aresztowany i więziony pod fałszywymi zarzutami. Po zwolnieniu żył z dala od lotnictwa wojskowego, pracując m.in. jako tłumacz i publicysta.
Po 1989 roku jego zasługi zaczęły być ponownie doceniane. Witold Łokuciewski zmarł 17 kwietnia 1990 roku i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. Pozostaje symbolem odwagi, profesjonalizmu i tragicznych losów polskich bohaterów wojennych w realiach powojennej Polski.
