Oswald Frank

Urodził się 28 lutego 1882 roku w Rawie Ruskiej, kapitan piechoty Cesarskiej i Królewskiej Armii, generał brygady Wojska Polskiego. Kształcił się we Lwowie. Od 1903 oficer piechoty c.k. armii. Ukończył Akademię Sztabu Generalnego w Wiedniu. W 1912 przez pięć miesięcy pełnił służbę w Biurze Wywiadowczym Komendy I Korpusu w Krakowie. Podczas I wojny światowej walczył jako dowódca kompanii na froncie rosyjskim. Kapitan z 1917. 12 stycznia 1919 przyjęty do Wojska Polskiego. Pozostawał bez przydziału w Stacji Zbornej Oficerów w Krakowie. Następnie przydzielony do Batalionu Zapasowego 12 Pułku Piechoty. Od 17 lutego 1919 do 23 maja 1920 dowodził batalionem 12 Pułku Piechoty na wojnie z bolszewikami. Ranny, od 23 maja do 5 września 1920 przebywał w szpitalu. 6 września tego roku został dowódcą Batalionu Zapasowego 12 Pułku Piechoty. W 1920 awansowany na pułkownika, a 3 maja 1922 zweryfikowany w tym stopniu ze starszeństwem z dnia 1 czerwca 1919. 1 września 1921 został dowódcą 12 Pułku Piechoty. Pułkiem dowodził do marca 1927. Z dniem 1 marca 1925 „odkomenderowany dla czasowego pełnienia w zastępstwie obowiązków dowódcy piechoty dywizyjnej” 6 Dywizji Piechoty w Krakowie. 19 marca 1927 mianowany został dowódcą piechoty dywizyjnej 10 Dywizji Piechoty. 24 grudnia 1929 wyznaczony został na stanowisko pomocnika dowódcy Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 1 stycznia 1930 awansowany na generała brygady. 12 lipca 1932 powołany został na stanowisko dowódcy Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu. Obowiązki na tym stanowisku pełnił do swojej śmierci. Zmarł 7 grudnia 1934. Pochowany w Poznaniu.