mjr Bohdan Górski

Bohdan Górski urodził się 9 października 1894 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Tam ukończył szkołę powszechną oraz gimnazjum. W sierpniu 1915 roku ochotniczo wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 6. Pułku Piechoty Legionów. Walczył między innymi na Wołyniu, biorąc udział w bitwie pod Kostiuchówką. W marcu 1916 roku, podczas zgłoszonego dobrowolnie patrolu rozpoznawczego, odniósł rany i dostał się do rosyjskiej niewoli. Pod koniec 1917 roku zdołał się z niej uwolnić, po czym wstąpił do I Korpusu Polskiego w Rosji dowodzonego przez generała Józefa Dowbora-Muśnickiego.

Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę kontynuował służbę w odrodzonym Wojsku Polskim. Brał czynny udział w wojnie polsko-bolszewickiej, walcząc o Wilno oraz uczestnicząc w wyprawie kijowskiej. W dwudziestoleciu międzywojennym pozostał oficerem służby stałej piechoty. Służył między innymi jako dowódca plutonu i kompanii w 68. Pułku Piechoty we Wrześni, a w połowie lat trzydziestych został przeniesiony do 25. Pułku Piechoty w rodzinnym Piotrkowie Trybunalskim. Stopień kapitana uzyskał 1 stycznia 1929 roku.

We wrześniu 1939 roku wziął udział w wojnie obronnej, a po kapitulacji regularnych wojsk natychmiast zaangażował się w działalność konspiracyjną w strukturach Służby Zwycięstwu Polski, Związku Walki Zbrojnej oraz Armii Krajowej. Ze względu na wysokie kwalifikacje powierzono mu funkcję komendanta Inspektoratu Sieradzko-Wieluńskiego AK, którą sprawował w warunkach nasilonego terroru niemieckiego.

Dnia 21 października 1942 roku pod Piotrkowem Trybunalskim został ciężko ranny podczas potyczki lub próby aresztowania przez okupanta. Został przewieziony do szpitala w Pabianicach, gdzie zmarł w wyniku odniesionych obrażeń dwa dni później, 23 października 1942 roku. Za swoje wybitne zasługi bojowe, męstwo i niezłomną postawę w obronie ojczyzny został pośmiertnie uhonorowany Srebrnym Krzyżem Orderu Virtuti Militari, Krzyżem Walecznych oraz Krzyżem Niepodległości.