Mieszko I, urodzony około 935 roku, był pierwszym historycznym władcą Polski i twórcą państwa polskiego. Pochodził z dynastii Piastów, której siedzibą była Wielkopolska – obszar z głównymi grodami w Gnieźnie, Poznaniu i Ostrowie Lednickim. Według przekazu Galla Anonima, Mieszko był synem Siemomysła, a po jego śmierci objął władzę około 960 roku.
W początkowym okresie swojego panowania Mieszko prowadził politykę ekspansji i konsolidacji ziem plemiennych. Podporządkował sobie m.in. Mazowsze i część Pomorza, a w kierunku południowym utrzymywał kontakty z Czechami. Właśnie z tym państwem związał się politycznie poprzez małżeństwo z Dobrawą, córką czeskiego księcia Bolesława I Srogiego, zawarte około 965 roku.
To małżeństwo miało ogromne znaczenie – przygotowało grunt pod chrzest Mieszka I w 966 roku, wydarzenie uznawane za symboliczny początek państwa polskiego. Chrzest oznaczał nie tylko przyjęcie nowej religii, ale również wejście w krąg cywilizacji łacińskiej i chrześcijańskiej Europy Zachodniej. Pozwolił władcy na zyskanie uznania wśród innych monarchów i nawiązywanie stosunków dyplomatycznych na równych prawach.
Po 966 roku Mieszko aktywnie rozwijał struktury państwowe i kościelne. W Poznaniu utworzono pierwsze biskupstwo misyjne, podległe bezpośrednio papieżowi, co świadczyło o niezależności młodego organizmu państwowego od sąsiednich struktur kościelnych, zwłaszcza niemieckich. Władca rozbudowywał też system grodów obronnych i administracyjnych, umacniając władzę centralną.
W polityce zagranicznej Mieszko umiejętnie manewrował pomiędzy potężnymi sąsiadami – Niemcami i Czechami. W latach 972–977 toczył walki z niemieckim margrabią Hodonem, odnosząc zwycięstwo w bitwie pod Cedynią w 972 roku. Z kolei po śmierci Dobrawy zawarł sojusz z cesarzem Ottonem I, wzmacniając pozycję Polski na arenie międzynarodowej.
Pod koniec życia Mieszko sporządził dokument znany jako „Dagome iudex” (ok. 991 roku), w którym oddał swoje państwo pod opiekę Stolicy Apostolskiej. Akt ten miał na celu zabezpieczenie integralności terytorialnej Polski i potwierdzenie jej miejsca w chrześcijańskiej wspólnocie narodów Europy.
Mieszko I zmarł 25 maja 992 roku i został prawdopodobnie pochowany w katedrze w Poznaniu. Jego następcą został syn Bolesław Chrobry, który kontynuował dzieło ojca, rozwijając i umacniając młode państwo.
Dzięki Mieszkowi I Polska weszła do grona krajów europejskich, stając się trwałym elementem łacińskiego świata chrześcijańskiego. Jego rządy położyły fundament pod rozwój wczesnofeudalnej monarchii, administracji i Kościoła, a decyzja o chrzcie zaważyła na tysiącleciu historii narodowej.