Zmarł członek batalionu „Parasol”, żołnierz ZWZ-AK i uczestnik zamachu na Franza Kutscherę Michał Issajewicz ps. „Miś”. Był więziony przez Niemców w KL Stutthof.
profil
Michał Issajewicz ps. „Miś”
Krzyż Walecznych
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti MilitariUrodził się 18 sierpnia 1921 w Baranowiczach. Major WP, żołnierz AK i więzień obozu koncentracyjnego Stutthof (otrzymał nr obozowy 36127). Inżynier budownictwa lądowego. Odznaczony Krzyżem Walecznych i Orderem Virtuti Militari. W 1940 r. zaprzysiężony jako żołnierz Związku Walki Zbrojnej, został w czerwcu aresztowany przez NKWD i był przez rok więziony w Baranowiczach. Uwolniony w końcu czerwca 1941 r., po wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej, był następnie deportowany przez Niemców na roboty przymusowe do Królewca. W 1943 r. znalazł się w Warszawie, gdzie nawiązał kontakty z podziemiem. Został członkiem Zgrupowania „Agat”, a następnie Batalionu „Parasol”. Uczestniczył w udanym zamachu na Franza Kutscherę - dowódcę SS i policji na dystrykt warszawski Generalnego Gubernatorstwa, dokonanym 1 lutego 1944 r. w okupowanej Warszawie. W czasie akcji Issajewicz był kierowcą wozu Adler-Triumph-Junior i trzecim wykonawcą (pistolet Parabellum, granaty). To właśnie on zajechał drogę samochodowi Kutschery umożliwiając ostrzelanie go, a nastepnie wysiadł z samochodu i dobił poruszającego się jeszcze dowódcę SS, sam jednocześnie doznając niegroźnego postrzału w głowę. Aresztowany w kilka tygodni później przez Niemców i osadzony w więzieniu na Pawiaku, nie został jednak rozpoznany jako uczestnik zamachu na Kutscherę. 24 maja 1944 r. wywieziono go do KL Stutthof wraz z pierwszym transportem 859 więźniów z Warszawy. W obozie koncentracyjnym kontynuował działalność konspiracyjną, brał udział w przygotowaniach do powstania, prowadzonych przez akowców i jeńców sowieckich i ostatecznie zaniechanych (większość więźniów zginęłaby w czasie walk). Po wojnie działał w środowisku byłych żołnierzy „Parasola” przy Związku Bojowników o Wolność i Demokrację (w latach 1974-1979 był członkiem Prezydium Rady Naczelnej ZBoWiD) oraz jako wychowawca w Szczepie 208 Warszawskich Drużyn Harcerskich i Zuchowych im. Batalionu „Parasol”. Zmarł 4 marca 2012 w Warszawie, spoczął w 12 marca 2012 r w Panteonie Żołnierzy Polski Walczącej na stołecznych Wojskowych Powązkach.