Władysław Raginis (1908–1939) – oficer Korpusu Ochrony Pogranicza, dowódca obrony odcinka „Wizna”, jeden z najbardziej symbolicznych bohaterów kampanii wrześniowej. Urodził się 27 czerwca 1908 roku w Dyneburgu. Po odzyskaniu niepodległości jego rodzina przeniosła się do Wilna, gdzie Raginis ukończył gimnazjum. Następnie wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty w Komorowie, a od 1930 r. służył w 76. Pułku Piechoty w Grodnie. Był ceniony jako oficer obowiązkowy i odpowiedzialny; w 1938 r. awansował na kapitana.
Latem 1939 r. skierowano go do Korpusu Ochrony Pogranicza, gdzie objął dowództwo odcinka obrony w rejonie Wizny – strategicznego punktu między Narwią a Biebrzą. Wraz z por. Stanisławem Brykalskim i ok. 720 żołnierzami dowodził systemem schronów bojowych, które – choć wciąż w budowie – miały zatrzymać niemiecką 10 Armię.
7 września 1939 roku rozpoczęła się bitwa pod Wizną. Polacy, dysponujący nieporównywalnie mniejszymi siłami i słabo uzbrojeni, stawili opór oddziałom gen. Heinza Guderiana, wspieranym przez artylerię, czołgi i lotnictwo. Raginis kierował obroną ze schronu na Górze Strękowej, odrzucając wezwania do kapitulacji i utrzymując kontakt z izolowanymi załogami.
Po trzech dniach dramatycznych walk większość schronów została zniszczona. 10 września, wobec groźby wymordowania pozostałych żołnierzy, Raginis zgodził się na poddanie pozycji. Wierny przysiędze, że nie opuści posterunku żywy, popełnił samobójstwo, odbezpieczając granat w ruinach swojego schronu.
Bitwa pod Wizną stała się symbolem bohaterstwa i niezłomności. Po latach pamięć o Raginisie została w pełni przywrócona – w 2011 r. został pośmiertnie awansowany do stopnia majora, a jego szczątki przeniesiono do mogiły na Górze Strękowej. Dziś uważany jest za jedną z najważniejszych postaci polskiego września 1939 r.
