Jan Widuch

Jan Widuch urodził się 8 lutego 1902 r. w Lipinach (obecnie dzielnica Świętochłowic), na terenie Górnego Śląska. Dorastał w środowisku o silnych tradycjach patriotycznych, co miało istotny wpływ na jego późniejszą działalność niepodległościową.

W 1919 r., jako siedemnastoletni młodzieniec, wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska, tajnej formacji przygotowującej zbrojne wystąpienia przeciwko niemieckiej administracji. Równocześnie działał w harcerstwie jako instruktor i drużynowy, angażując się w wychowanie młodzieży w duchu polskości.

Aktywnie uczestniczył w akcji plebiscytowej poprzedzającej rozstrzygnięcie przynależności państwowej Górnego Śląska. W czasie III powstania śląskiego w 1921 r. brał czynny udział w walkach zbrojnych. Wyróżnił się szczególnie podczas działań w Janowie pod Gliwicami, gdzie wykazał się odwagą, biorąc do niewoli członków zwiadu niemieckiego Selbstschutzu.

Po zakończeniu powstań śląskich nie zaprzestał działalności społecznej. Był organizatorem miejscowego oddziału Związku Powstańców Śląskich, dbając o integrację środowiska kombatanckiego oraz pielęgnowanie tradycji powstańczych.

Za swoją działalność niepodległościową został odznaczony m.in. Medalem Niepodległości oraz Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności, przyznawanymi uczestnikom walk o polskość Śląska.

Zmarł 3 grudnia 1970 r., pozostając w pamięci lokalnej społeczności jako uczestnik walk o przyłączenie części Górnego Śląska do odrodzonego państwa polskiego i aktywny działacz środowisk powstańczych.