gen. Stanisław Szeptycki

Stanisław Maria hrabia Szeptycki (ur. 3 listopada 1867 w Przyłbicach, zm. 9 października 1950 w Korczynie) był wybitnym polskim generałem, dowódcą Legionów Polskich, politykiem i działaczem niepodległościowym. Pochodził z arystokratycznego rodu Szeptyckich, o silnych tradycjach patriotycznych i religijnych – jego matka była Fredrówna, a dziadkiem poeta Aleksander Fredro.

Karierę wojskową rozpoczął w armii austro-węgierskiej, osiągając stopień generała. W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. W latach 1916–1917 dowodził III Brygadą Legionów, a następnie objął komendę nad całością formacji legionowej. W 1917 r. został generałem-gubernatorem Lublina, jednak po traktacie brzeskim (1918) podał się do dymisji, sprzeciwiając się polityce zaborców.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości związał się z Wojskiem Polskim. W listopadzie 1918 r. objął funkcję Szefa Sztabu Generalnego. W wojnie polsko-bolszewickiej dowodził kolejno Frontem Litewsko-Białoruskim, 4. Armią oraz Frontem Północno-Wschodnim.

W lipcu 1920 r., po ofensywie bolszewickiej, zły stan zdrowia zmusił go do opuszczenia frontu, co doprowadziło do konfliktu z Józefem Piłsudskim. W 1921 r. został dowódcą Inspektoratu Armii IV w Krakowie, a niedługo później objął stanowisko ministra spraw wojskowych w rządzie Wincentego Witosa.

Był odnoszącym sukcesy żołnierzem, ale również krytykiem polityki sanacyjnej. Po zamachu majowym w 1926 r. przeszedł w stan spoczynku. W okresie międzywojennym pozostawał aktywny w środowiskach wojskowych i politycznych, a jego wkład w budowę Wojska Polskiego był szeroko doceniany. Jako minister wprowadził Święto Wojska Polskiego – 15 sierpnia.

Zmarł 9 października 1950 r. w Korczynie. Zapisał się w historii jako jeden z kluczowych architektów odrodzonej armii II Rzeczypospolitej – generał łączący doświadczenia armii zaborczej, legionowej i narodowej.