gen. Stanisław Skalski

Urodził się w 1915 roku w Kodymie koło Odessy. Był jedynakiem. Jego prawdziwą pasją było lotnictwo. Ukończył kurs szybowcowy oraz lotnicze przysposobienie wojskowe, po czym w 1936 roku zaczął się uczyć w Szkole Podchorążych Lotnictwa w Dęblinie. Skończył także Wyższą Szkołę Pilotażu w 1938 roku. Gdy wybuchła druga wojna światowa, służył jako oficer w 142. Eskadrze Myśliwskiej w Toruniu. Wykonując zadania bojowe, stał się najskuteczniejszym polskim lotnikiem kampanii wrześniowej i pierwszym alianckim asem myśliwskim tego konfliktu. Po 17 września przez Rumunię dotarł do Wielkiej Brytanii. Przeszkolono go na brytyjskich samolotach, po czym wziął udział w bitwie o Anglię w składzie 501. Dywizjonu Myśliwskiego RAF. W 1941 roku został przeniesiony do 306. Dywizjonu wykonującego misje bojowe nad Europą. Piął się po kolejnych stopniach kariery, zostając między innymi dowódcą eskadry w polskim 316. Dywizjonie. Na początku 1943 roku przeniósł się do północnej Afryki do Polskiego Zespołu Myśliwskiego, który ze względu na swoją niezwykłą skuteczność (najskuteczniejsza jednostka myśliwska w Afryce Północnej!) został nazwany „Cyrkiem Skalskiego”. Po zakończeniu wojny Anglicy proponowali mu pozostanie na Wyspach, przyjęcie brytyjskiego obywatelstwa oraz posadę wykładowcy. Skalski jednak zdecydował o powrocie do Polski. W 1947 roku znalazł się nad Wisłą i został przyjęty do Wojska Polskiego. W 1948 roku aresztowany pod fałszywym zarzutem szpiegostwa, był przez lata przetrzymywany w więzieniu i torturowany. W 1950 roku został skazany w tak zwanym procesie kiblowym na karę śmierci. W 1951 roku Bierut postanowił go ułaskawić (zamieniono mu karę na dożywocie). W 1956 roku został zwolniony z więzienia i zrehabilitowany. W 1957 roku powrócił do wojska. W 1972 roku na własną prośbę odszedł do rezerwy. Działał w ZBOWiDzie i Radzie Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa. Zmarł w 12 listopada 2004 roku w domu pomocy społecznej w Warszawie.