Urodził się 3 marca 1875 r. w Zalesiu Wielkim koło Gostynina. W latach 1896-1900 odbył studia prawnicze na uniwersytecie w Berlinie. Jako działacz polski na Śląsku w 1909 r. został członkiem Rady Głównej Polskiego Towarzystwa Demokratycznego. Około 1916 r. wstąpił do Ligi Narodowej. W czasie Powstania Wielkopolskiego był aktywny w Komisariacie Naczelnej Rady Ludowej, w styczniu 1919 r. jego delegatem do Paryża. 27 kwietnia 1922 r. został prezydentem Poznania, wybrany głosami radnych narodowej demokracji. Od 17 września 1924 do 15 czerwca 1925 r. był ministrem spraw wewnętrznych w rządzie Grabskiego. Po czym powrócił na urząd prezydenta Poznania, który sprawował (z 2-miesięczną przerwą) do 1 września 1934 r. Od 1934 do 1939 r. był czołowym i aktywnym działaczem opozycji antysanacyjnej, związanym z Front Mores. W czasie kampanii 1939 r. - gdy władze samorządowe i rządowe wykonały polecenie ewakuacji - 5 września przejął prezydenturę Poznania, a 7 września obowiązki wojewody, niemniej już 12.IX został zmuszony przekazać władzę Niemcom. W kwietniu 1940 r. został aresztowany i osadzony w poznańskim VII Forcie. 3 grudnia został mianowany, a 14 grudnia 1940 r. objął urząd Delegata Rządu RP na Generalne Gubernatorstwo. W kwietniu 1942 r. mianował Stefana Korbońskiego szefem Kierownictwa Walki Cywilnej. Zmarł 19 października 1942 r. w Warszawie. Pierwotnie pochowany jako Celestyn Radwański na Powązkach, w październiku 1963 r. ekshumowany i pogrzebany na cmentarzu zasłużonych na Wzgórzu Św. Wojciecha w Poznaniu. Odznaczony m.in.: Orderem Polonia Restituta I klasy, Orderem Virtuti Militari V klasy.
