Arka Bożek

Arkadiusz „Arka” Bożek urodził się 12 stycznia 1899 r. w Markowicach (obecnie dzielnica Raciborza) w rodzinie chłopskiej. Ojciec Karol, matka Bernardyna z domu Sławik. Uczęszczał do szkoły podstawowej niemieckiej w Markowicach, a następnie do szkoły wieczorowej. Świadomość narodową rozwijał m.in. pod wpływem lektur, zwłaszcza „Krzyżaków” Henryka Sienkiewicza.

Podczas I wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do armii pruskiej. Walcząc na frontach zachodnich i we Włoszech, został ranny. To doświadczenie umocniło jego przekonania narodowe i społeczne.

Po wojnie działał aktywnie w polskich środowiskach narodowych i ludowych. Był radnym gminy Markowice, członkiem Polskiej Partii Ludowej i Związku Polaków w Niemczech. Uczestniczył w powstaniach śląskich, m.in. w akcjach sabotażowych i służbie sanitarnej. Później angażował się w działalność oświatową i kulturalną wśród Polaków na Śląsku, organizując szkoły i towarzystwa społeczne.

W okresie międzywojennym był jednym z czołowych działaczy polskiej mniejszości na niemieckim Śląsku. Działał w strukturach ZPwN, prowadził działalność publicystyczną i rolniczą, a także startował w wyborach jako kandydat polski. Władze niemieckie wielokrotnie represjonowały go i groziły aresztowaniem.

Po wybuchu II wojny światowej Bożek opuścił Niemcy. Zaangażował się w działalność emigracyjną i został członkiem Rady Narodowej RP.

Po 1945 r. powrócił na Śląsk i pełnił funkcję wicewojewody śląsko-dąbrowskiego. Był posłem do Sejmu Ustawodawczego z ramienia ruchu ludowego. Z biegiem czasu, wobec realiów politycznych Polski Ludowej, został odsunięty od części funkcji kierowniczych, choć nadal działał w życiu społecznym.

Arka Bożek zmarł 28/29 listopada 1954 r. w Katowicach. Został pochowany na cmentarzu w Katowicach.

W historii zapisał się jako wybitny działacz chłopski i narodowy, obrońca polskości Śląska oraz mniejszości polskiej w Niemczech, więzień wojenny i polityk. Pozostaje symbolem walki o prawa Polaków i troski o rozwój śląskiej wsi.