Władysław Zaremba (1902–1972) to jedna z najciekawszych postaci polskiego ruchu ludowego XX wieku. Choć formalnie ukończył jedynie dwie klasy szkoły powszechnej, nadrabiał braki edukacyjne ogromną ciekawością świata i zaangażowaniem społecznym.
Uczestnik wojny polsko-bolszewickiej w szeregach 38. Pułku Piechoty Strzelców Lwowskich, po demobilizacji osiadł w powiecie podhajeckim, gdzie prowadził gospodarstwo rolne i aktywnie promował nowoczesne metody uprawy oraz czytelnictwo wśród chłopów.
Od początku związany z ruchem ludowym, szybko zyskał uznanie jako działacz Stronnictwa Ludowego. Prześladowany po przewrocie majowym 1926 r., więziony za działalność polityczną, był organizatorem chłopskiego strajku w 1937 r. Po wybuchu II wojny światowej został deportowany przez Sowietów na Syberię, skąd w 1942 r. wydostał się przez Taszkient do Londynu. Tam zaangażował się w działalność Rady Narodowej RP na uchodźstwie.
Po wojnie powrócił do Polski i został posłem do Krajowej Rady Narodowej z ramienia PSL. Współtworzył struktury partii na Śląsku, jednak w 1947 r. został aresztowany przez UB pod zarzutem pomocy Mikołajczykowi. Po zwolnieniu był intensywnie inwigilowany, aż w 1948 r. uciekł z kraju. Na emigracji kontynuował działalność polityczną, współtworząc PSL-NKW i redagując jego biuletyn.
W 1967 r. wrócił do Polski i osiadł w Boguchwałowie, gdzie zmarł w 1972 r. Jego życiorys to świadectwo niezłomnej walki o prawa ludu i demokrację w trudnych czasach XX wieku.
