Jerzy Kurpiński ps. „Ponury”

Jerzy Kurpiński urodził się dnia 22 grudnia 1918 roku w Częstochowie. Przed wybuchem wojny zostaje zmobilizowany i bierze udział w bitwach przeciwko Niemcom. W ostatniej bitwie pod Kockiem, już w październiku, walczy w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie” pod gen. Franciszkiem Kleebergiem. Po bitwie dostaje się do niewoli sowieckiej, a później niemieckiej, skąd ucieka do Częstochowy. Wstępuje do Służby Zwycięstwa Polski. „Ponury” buduje linie siedmiu bunkrów leśnych od Julianki do Żółwia, szkoli podoficerów i przyjmuje do oddziału podchorążych z Częstochowy dla ćwiczeń wojskowych. Nawiązuje ścisłe kontakty z władzami leśnymi, posterunkami policji granatowej, miejscowymi nauczycielami, wreszcie z księżmi parafialnymi, w szczególności z ks. płk. Serafinem Opałko, kapelanem AK „Zygmuntem”. Na wsiach obwodu szerzy się pijaństwo, bandytyzm. „Ponury” przejmuje rolę administratora i policjanta obwodu. Organizuje wywiad, niszczy bimbrownie, rewiduje domostwa bandytów, wymierza kary chłosty i inne gorliwym wobec Niemców sołtysom, likwiduje na podstawie wyroków sądu wojskowego w Częstochowie zdrajców i donosicieli. „Ponury” po wojnie pomagał przystosować się do życia cywilnego i wszedł do Zarządu Związku Partyzantów w Częstochowie. Ostrzeżony od 1948 r. ukrywał się u rodzin swoich żołnierzy na Śląsku, w Wielkopolsce w rodzinie leśniczego „Huberta”, aż wreszcie agenci UB próbowali go aresztować w hotelu milicyjnym Fregata w Warszawie, gdzie rzekomo wypadł z okna 4 piętra w dniu 22 maja 1955 r. Zwłoki odebrała rodzina z więzienia w Mokotowie i pochowała na Powązkach w Warszawie, obok jego ojca. Awansowany do stopnia kapitana, odznaczony został dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Virtuti Militari oraz Krzyżem Zasługi z Mieczami.