Jerzy Kurpiński ps. „Ponury”

Jerzy Kurpiński ps. „Ponury” Jerzy Kurpiński urodził się dnia 22 grudnia 1918 roku w Częstochowie. Przed wybuchem wojny zostaje zmobilizowany i bierze udział w bitwach przeciwko Niemcom. W ostatniej bitwie pod Kockiem, już w październiku, walczy w Samodzielnej Grupie Operacyjnej „Polesie” pod gen. Franciszkiem Kleebergiem. Po bitwie dostaje się do niewoli sowieckiej, a później niemieckiej, skąd ucieka do Częstochowy. Wstępuje do Służby Zwycięstwa Polski. „Ponury” buduje linie siedmiu bunkrów leśnych od Julianki do Żółwia, szkoli podoficerów i przyjmuje do oddziału podchorążych z Częstochowy dla ćwiczeń wojskowych. Nawiązuje ścisłe kontakty z władzami leśnymi, posterunkami policji granatowej, miejscowymi nauczycielami, wreszcie z księżmi parafialnymi, w szczególności z ks. płk. Serafinem Opałko, kapelanem AK „Zygmuntem”. Na wsiach obwodu szerzy się pijaństwo, bandytyzm. „Ponury” przejmuje rolę administratora i policjanta obwodu. Organizuje wywiad, niszczy bimbrownie, rewiduje domostwa bandytów, wymierza kary chłosty i inne gorliwym wobec Niemców sołtysom, likwiduje na podstawie wyroków sądu wojskowego w Częstochowie zdrajców i donosicieli. „Ponury” po wojnie pomagał przystosować się do życia cywilnego i wszedł do Zarządu Związku Partyzantów w Częstochowie. Ostrzeżony od 1948 r. ukrywał się u rodzin swoich żołnierzy na Śląsku, w Wielkopolsce w rodzinie leśniczego „Huberta”, aż wreszcie agenci UB próbowali go aresztować w hotelu milicyjnym Fregata w Warszawie, gdzie rzekomo wypadł z okna 4 piętra w dniu 22 maja 1955 r. Zwłoki odebrała rodzina z więzienia w Mokotowie i pochowała na Powązkach w Warszawie, obok jego ojca. Awansowany do stopnia kapitana, odznaczony został dwukrotnie Krzyżem Walecznych, Virtuti Militari oraz Krzyżem Zasługi z Mieczami.

Miejsca pamięci narodowej

DZIENNIK HISTORII POLSKI

30 Czerwca
1651 (371 lat temu)
Armia polska pod dowództwem króla Jana Kazimierza oraz oddziały jazdy dowodzone przez księcia Jeremiego Wiśniowieckiego przeprowadziły główny atak w bitwie pod Beresteczkiem. Wojska kozacko-tatarskie zostały rozbite, a ich dowódca chan Islam III Girej uciekł ze swoją świtą z pola bitwy. Straty po stronie polskiej wyniosły około 350 ludzi, zaś wrogów poległo kilka tysięcy.
1923 (99 lat temu)
Urodziła się pisarka, poetka i pedagog Teresa Sułowska-Bojarska ps. „Dzidzia”. Działaczka podziemia niepodległościowego w czasie II wojny światowej, łączniczka Armii Krajowej. Była szyfrantką w I Oddziale Komendy Głównej. Na okres Powstania Warszawskiego otrzymała przydział do Wojskowej Służby Ochrony Powstania w składzie Pułku „Baszta” na Mokotowie.
1929 (93 lata temu)
W Parku Strzeleckim w Tarnowie złożono prochy generała Józefa Bema.
1940 (82 lata temu)
Generał Stefan Rowecki został mianowany przez Naczelnego Wodza gen. Sikorskiego komendantem Związku Walki Zbrojnej.
1942 (80 lat temu)
Władze sowieckie zaproponowały Brytyjczykom przeniesienie Armii Polskiej generała Andersa na teren Środkowego Wschodu. O tej inicjatywie nie powiadomiono władz polskich w Londynie.
1943 (79 lat temu)
Komendant Główny Armii Krajowej generał Stefan Rowecki ps. „Grot” został aresztowany przez Gestapo i przewieziony do Berlina, później trafił do KL Sachsenhausen.
1946 (76 lat temu)
Pod Zieluniem, kompania ppor. Stanisława Balli ps. „Sokół Leśny” z Batalionu Ruchu Oporu AK „Znicz” w liczbie ponad 100 partyzantów odparła liczącą 250 funkcjonariuszy i żołnierzy komunistyczną obławę. W walce zginęło trzech partyzantów oraz kilkunastu członków obławy.
1948 (74 lata temu)
Funkcjonariusze MBP aresztowali w Osielcu niedaleko Makowa Podhalańskiego, legendarnego dowódcę V Wileńskiej Brygady AK, a następnie oddziałów partyzanckich eksterytorialnego Wileńskiego Okręgu AK, majora Zygmunta Szendzielarza ps. „Łupaszka”.
Miejsca pamięci

LICZBA MIEJSC PAMIĘCI

© 2019 -   pamietajskadjestes.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone