Dywizja pancerna to duży związek taktyczny w siłach zbrojnych, którego główną siłę stanowią czołgi oraz pojazdy opancerzone. Jej zadaniem jest prowadzenie działań ofensywnych, przełamywanie linii przeciwnika, szybkie natarcia i wspieranie innych jednostek.
Powstała w okresie międzywojennym, a największe znaczenie zyskała podczas II wojny światowej. Szczególnie skuteczne okazały się niemieckie dywizje pancerne, które w ramach doktryny „Blitzkriegu” łączyły mobilność, siłę ognia i zaskoczenie. W ich skład wchodziły nie tylko czołgi, ale też piechota zmechanizowana, artyleria, jednostki rozpoznawcze, saperzy i logistyka, co czyniło je samodzielnymi w walce.
W Polsce pierwsze dywizje pancerne powstały jeszcze przed II wojną światową, a najsłynniejszą była 1. Dywizja Pancerna gen. Stanisława Maczka, walcząca u boku aliantów na froncie zachodnim. Obecnie Wojsko Polskie dysponuje m.in. 11. Lubuską Dywizją Kawalerii Pancernej – jedną z najlepiej wyposażonych jednostek pancernych NATO w regionie. Dywizje te, mimo zmian technologicznych, wciąż odgrywają kluczową rolę w systemie obronnym państwa.
