Bitwa pod Rokitną, stoczona 13 czerwca 1915 roku, przeszła do historii jako jedna z najbardziej dramatycznych i symbolicznych akcji bojowych Legionów Polskich podczas I wojny światowej. Wydarzenie to miało miejsce na Bukowinie, w rejonie wsi Rokitna w trakcie ofensywy państw centralnych przeciwko wojskom Imperium Rosyjskiego.
W starciu szczególną rolę odegrał 2. szwadron 2. pułku ułanów Legionów Polskich, dowodzony przez rotmistrza Zbigniewa Dunin-Wąsowicza. Oddział otrzymał rozkaz przeprowadzenia frontalnej szarży na silnie umocnione pozycje rosyjskie, osłaniane zasiekami z drutu kolczastego i bronione przez piechotę wspartą karabinami maszynowymi. Mimo świadomości ogromnego ryzyka, rozkaz został wykonany.
Szarża rozpoczęła się wczesnym rankiem. Ułani, uzbrojeni w szable i lance, ruszyli galopem na okopy przeciwnika. Ogień rosyjskiej broni maszynowej spowodował ogromne straty już w pierwszych minutach natarcia. Spośród około 63 żołnierzy biorących udział w ataku, 17 poległo, a większość pozostałych została ranna. Wśród zabitych znalazł się także dowódca szwadronu, rotmistrz Dunin-Wąsowicz.
Mimo że szarża nie doprowadziła do trwałego przełamania rosyjskich pozycji, miała znaczenie taktyczne i moralne. Umożliwiła czasowe związanie sił przeciwnika i ułatwiła działania innym jednostkom austro-węgierskim. Przede wszystkim jednak stała się symbolem ofiarności, odwagi i żołnierskiego honoru Legionów Polskich, walczących o sprawę niepodległościową u boku państw centralnych.
Bitwa pod Rokitną szybko weszła do legendy legionowej. Była porównywana do szarży pod Somosierrą i stała się ważnym elementem kształtowania tradycji kawaleryjskich Wojska Polskiego. W II Rzeczypospolitej wydarzenie to było szeroko upamiętniane w literaturze, pieśniach i ceremoniale wojskowym.
Choć militarnie szarża pod Rokitną była epizodem o ograniczonym znaczeniu operacyjnym, w wymiarze symbolicznym odegrała ogromną rolę. Ukazała determinację polskich żołnierzy walczących w obcych armiach, ale z myślą o własnym państwie. Do dziś bitwa ta pozostaje jednym z najbardziej poruszających przykładów poświęcenia Legionów Polskich w czasie I wojny światowej.