św. Rafał Kalinowski

Święty Rafał Kalinowski, urodzony 1 września 1835 r. w Wilnie, pochodził ze szlacheckiej rodziny herbu Kalinowa. Po ukończeniu Instytutu Szlacheckiego w Wilnie studiował krótko rolnictwo, a następnie inżynierię wojskową w Petersburgu, gdzie wstąpił do armii rosyjskiej. Przeżywał wówczas kryzys wiary, oddalając się od Kościoła. Po studiach pracował m.in. przy budowie kolei i rozbudowie twierdzy w Brześciu. W obliczu nadchodzącego powstania styczniowego zrezygnował ze służby, by pomóc rodakom. Został członkiem Rządu Narodowego i ministrem wojny na Litwie.

Po upadku powstania został aresztowany i skazany na śmierć, lecz wyrok zamieniono na dziesięć lat katorgi na Syberii. Tam wspierał duchowo towarzyszy, katechizował dzieci i pomagał potrzebującym. Po powrocie do kraju w 1874 r. został wychowawcą księcia Augusta Czartoryskiego. W wieku 42 lat wstąpił do karmelitów bosych, przyjmując imię Rafał od św. Józefa. Święcenia kapłańskie przyjął w 1882 r., po czym przez dziewięć lat był przeorem w Czernej. Ożywił życie zakonne w Galicji, zakładając nowe klasztory. Słynął z gorliwości w spowiedzi i wielkiego zrozumienia dla ludzi błądzących, nigdy nie potępiał, lecz pomagał odnaleźć Boga.

Zmarł w opinii świętości 15 listopada 1907 r. w Wadowicach. Beatyfikowany przez Jana Pawła II w 1983 r., kanonizowany w 1991. Jest patronem Sybiraków, żołnierzy oraz orędownikiem w sprawach trudnych.