st. sierż. Ludwik Kędzior

St. sierż. Ludwik Kędzior urodził się 11 września 1890 r. w Piasku. Był członkiem Towarzystwa Śpiewaczego „Lutnia”. Brał udział w I wojnie światowej, walcząc na froncie francuskim i rosyjskim. Został zwolniony z wojska jako inwalida wojenny.

W sierpniu 1920 r. wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej (POW) w Piasku. W listopadzie objął funkcję komendanta miejscowej komórki POW. Brał czynny udział w akcji plebiscytowej – pełnił funkcję przewodniczącego Komitetu Plebiscytowego oraz Komitetu Parytetycznego w Piasku. Przygotowywał również nowe oddziały do III powstania śląskiego.

Podczas III powstania śląskiego dowodził 6. kompanią 2. batalionu I pszczyńskiego pułku piechoty. Uczestniczył w walkach m.in. pod Starym Koźlem, Kędzierzynem, Górą Świętej Anny i Gogolinem.

Po wojnie był aktywnym członkiem Związku Powstańców Śląskich w Piasku, gdzie pełnił funkcję wiceprezesa zarządu. W czasie II wojny światowej działał w strukturach Armii Krajowej pod pseudonimem „Lew”, jako zastępca dowódcy 2. plutonu 2. kompanii.

Za swoją działalność wojskową i patriotyczną został odznaczony licznymi medalami i orderami, m.in.: Krzyżem Walecznych (przyznanym w 1923 r. przez marszałka Józefa Piłsudskiego podczas jego pobytu w Pszczynie), Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Gwiazdą Śląską, Medalem „Polska Swemu Obrońcy”, Medalem X-lecia Niepodległości, Krzyżem POW (nadanym przez komendanta głównego POW Alfonsa Zgrzebnioka), Medalem Niepodległości. 
Ludwik Kędzior zmarł 13 maja 1967 r.