Potop szwedzki - Dziennik Historii

Król Szwecji Karol X Gustaw wkroczył ze swoimi wojskami na teren Rzeczpospolitej.

Dowodzona przez Arwida Wittenberga armia szwedzka przekroczyła granice Rzeczpospolitej. Tym samym oznaczało to początek pięcioletniej wojny polsko-szwedzkiej znanej jako „Potop”. Wittenberg stał na czele 14 tysięcy żołnierzy uzbrojonych w 72 działa.

Rozpoczęła się bitwa pod Ujściem - pierwsza podczas potopu szwedzkiego. Zebrało się pospolite ruszenie szlachty wielkopolskiej (ok. 13 tys.) i 1400 żołnierzy piechoty łanowej. Wojska Szwedzkie liczyły ok. 17 tys. żołnierzy i 72 działa. Pierwsze wezwanie Szwedów do kapitulacji Polacy odrzucili.

Podczas rozpoczynającego się potopu szwedzkiego skapitulowała pod naporem wojsk króla Karola Gustawa polska załoga broniąca Ujścia. Podpisany akt kapitulacji dał jednocześnie królowi szwedzkiemu pełnię władzy nad województwem poznańskim i kaliskim.

W czasie potopu szwedzkiego zakończyła się trwająca 10 dni bitwa pod Nowym Dworem Mazowieckim. Wojska szwedzkie, dowodzone przez Gustawa Otto Stoenbecka odniosły zwycięstwo nad oddziałami Rzeczpospolitej Obojga Narodów, pod dowództwem wojewody płockiego Jana Kazimierza Krasińskiego.

Rozpoczęło się oblężenie klasztoru na Jasnej Górze podczas potopu szwedzkiego.

Podczas potopu szwedzkiego dywizja Stefana Czarnieckiego rozgromiła Szwedów w Bitwie pod Jarosławiem.

W czasie potopu szwedzkiego miała miejsce zwycięska bitwa pod Kozienicami w województwie mazowieckim. Wojska Stefana Czarnieckiego stanęły do walki w szranki z wojskami szwedzkimi.

Odbyła się bitwa pod Warką, wojska Szwedzkie zostały pokonane przez polską armię dowodzoną przez hetmana Stefana Czarnieckiego.

W czasie potopu szwedzkiego pod Kościanem miała miejsce jedna z najbardziej krwawych bitew tego konfliktu. Armia polska, w znacznej mierze składająca się z żołnierzy zaciągniętych w ramach pospolitego ruszenia wywodzących się ze szlachty wielkopolskiej rozgromiła zawodową armię szwedzką. Szacunkowe straty szwedzkie to według różnych źródeł od 1400 do 2000 zabitych.

Nacierające od strony Prus wojska szwedzkie Karola Gustawa połączone z idącymi od strony Bydgoszczy oddziałami Jana Adolfa rozgromiły armię polską hetmana Stefana Czarnieckiego (grafika) w bitwie pod Kcynią.

W bitwie pod Tykocinem wojska szwedzkie i brandenburskie dowodzone przez Bogusława Radziwiłła pokonały oddziały wojsk Rzeczpospolitej dowodzone przez pułkownika Samuela Oskierkę.

W czasie potopu szwedzkiego rozpoczęła się trzydniowa bitwa pod Warszawą. Wojska Rzeczpospolitej króla Jana II Kazimierza i Chanatu Krymskiego Subchana Gazi w sile 37 tysięcy starły się z wojskami Szwedów i Brandenburgów króla Karola Gustawa X i Fryderyka Wilhelma I w sile 20 tysięcy żołnierzy.

Podczas potopu szwedzkiego miała miejsce bitwa pod Lubrzem. Wojska Rzeczpospolitej Obojga Narodów dowodzone przez pułkownika Andrzeja Grudzińskiego zmierzyły się ze Szwedami pod wodzą generała Jana Wrzesowicza. Liczące około 500 żołnierzy wojska polskie pokonały czterokrotnie większe oddziały szwedzkie, rozbijając straż pilnującą obozu.