Urodził się 22 czerwca 1897 roku w Jaśle. W 1914 roku wstąpił jako ochotnik do formujących się oddziałów Legionów Polskich w Krakowie. Wraz z 2 pułkiem ułanów przeszedł cały karpacki szlak bojowy. Za męstwo został odznaczony krzyżem Virtuti Militari V klasy, czterokrotnie Krzyżem Walecznych, później Krzyżem Niepodległości. Wybuch II wojny światowej zastał majora w Wołkowysku. Major jednak nie zamierzał czekać, aż wojna przyjdzie do niego. Przejął dowództwo 110 pułku ułanów i postanowił przedrzeć się do walczącej jeszcze Warszawy. Poprowadził oddział do granicy litewskiej i przekroczył ją w okolicy Sejn. Kapitulacja Warszawy 28 września 1939 roku postawiła majora i jego żołnierzy przed dylematem: walczyć dalej w Polsce lub Francji czy złożyć broń, major zdecydował się na walkę w kraju, na samodzielne działanie przeciw okupantowi. Odtąd Kielecczyzna stała się terenem działania jednostki żołnierzy Oddziału Wydzielonego Wojska Polskiego mjr Hubala znanych jako „Hubalczycy”. Major Dobrzański ps. „Hubal” stał się dowódcą pierwszego zorganizowanego oddziału partyzanckiego przeciw okupantowi Polski. Oddział rozrastał się i w szczytowym momencie liczył ponad 300 osób. Na wieść o tworzącym się oddziale partyzanckim przybywali ochotnicy, dostarczano broń, żywność. Istnienie tak licznego oddziału nie mogło być zlekceważone przez Niemców, zwłaszcza, że partyzanci często dawali znać o sobie. W starciach z partyzanckim oddziałem nieprzyjaciel ponosił dotkliwe straty. W końcu kwietnia 1940 roku Niemcy ściągnęli do lasów spalskich duże siły i zacieśnili pierścień okrążenia wokół żołnierzy Hubala. 29 kwietnia 1940 roku Hubal wraz z kilkunastoma żołnierzami zatrzymał się późną nocą w zagajniku koło Anielina, aby odpocząć. Niebawem zjawili się Niemcy. Zaskoczeni żołnierze majora stanęli do walki, rozpoczęła się strzelanina. Była to ostatnia potyczka majora Hubala. Zginął 30 kwietnia 1940 roku w zagajniku pod kielecką wsią Anielin.
