kpt. prof. Janusz Bełza ps. „Bernard”

Kpt. prof. Janusz Bełza urodził się 14 lutego 1925 roku w Warszawie. Był wnukiem Władysława Bełzy, polskiego poety, współzałożyciela polskiej organizacji oświatowej Macierz Polska, autora m.in. znanego wiersza „Katechizm polskiego dziecka”. W czasie wojny obronnej w 1929 roku walczył jako ochotnik. 1 sierpnia 1944 roku dołączył do Armii Krajowej (zgrupowanie „Radosław” – batalion „Czata 49” – pluton kwatermistrzostwa). Od 20 września 1944 roku był członkiem Warszawskiego Korpusu Armii Krajowej (8. Dywizja Piechoty AK im. Romualda Traugutta – 21. pułk piechoty im. Dzieci Warszawy). Po Powstaniu Warszawskim trafił do niemieckiej niewoli – był jeńcem Stalagu 344 Lamsdorf od 8.10.1944 r. Z niewoli uciekł przed końcem II wojny światowej. We Włoszech wszedł w skład Korpusu gen. Andersa. Następnie mieszkał w Szwajcarii oraz Stanach Zjednoczonych. Pracował jako lekarz neurochirurg. W lipcu 2019 roku kpt. prof. Janusz Bełza został uhonorowany Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości za zasługi dla Niepodległej. Prezydent Andrzej Duda wręczył też osobiście kpt. Januszowi Bełzie Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski za wybitne zasługi w pielęgnowaniu pamięci o Powstaniu Warszawskim oraz za działalność na rzecz krzewienia wiedzy o tradycji powstańczej wśród dzieci i młodzieży. 4 maja 2020 roku kpt. prof. Janusz Bełza decyzją Ministra Obrony Narodowej został awansowany do stopnia porucznika Wojska Polskiego. Zmarł 18 lipca 2020 roku.