Konstanty Iwanowicz Ostrogski (ok. 1460–1530) był jednym z najwybitniejszych dowódców wojskowych Wielkiego Księstwa Litewskiego, hetmanem wielkim litewskim, księciem ruskim oraz jednym z najważniejszych obrońców wschodnich ziem Rzeczypospolitej przed ekspansją Moskwy na przełomie XV i XVI wieku.
Pochodził z potężnego rodu Ostrogskich, wywodzącego się z dynastii Rurykowiczów. W młodości rozpoczął służbę wojskową na dworze wielkich książąt litewskich, szybko zdobywając doświadczenie oraz uznanie jako zdolny dowódca. W 1497 roku został mianowany hetmanem wielkim litewskim, obejmując najwyższe stanowisko wojskowe w państwie.
Największą sławę przyniosło mu zwycięstwo w bitwie pod Orszą w 1514 roku, gdzie dowodząc połączonymi siłami litewsko-polskimi, rozgromił znacznie liczniejszą armię moskiewską. Bitwa ta miała ogromne znaczenie polityczne i militarne, zatrzymując ekspansję Wielkiego Księstwa Moskiewskiego na zachód oraz umacniając pozycję Litwy i Korony na arenie międzynarodowej.
Wcześniej, w 1500 roku, Ostrogski dostał się do niewoli moskiewskiej po klęsce nad rzeką Wiedroszą. Spędził kilka lat w niewoli, z której zbiegł w 1507 roku, wracając do służby wojskowej i ponownie obejmując urząd hetmana. Jego powrót był symbolem niezłomności i wierności państwu litewskiemu.
Konstanty Ostrogski był gorliwym wyznawcą prawosławia i fundatorem licznych cerkwi oraz klasztorów, m.in. cerkwi Świętej Trójcy w Wilnie. Łączył lojalność wobec państwa z troską o zachowanie praw i tożsamości ludności ruskiej w Rzeczypospolitej.
Zmarł w 1530 roku i został pochowany w Wilnie. Zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych hetmanów w dziejach Wielkiego Księstwa Litewskiego, symbol skutecznej obrony wschodnich granic oraz mistrz sztuki wojennej swojej epoki.
