Generał Stanisław Burhardt-Bukacki

Generał Stanisław Burhardt-Bukacki

Stanisław Burhardt-Bukacki urodził się 8 stycznia 1890 roku w Cannes. Pochodził z bardzo patriotycznej rodziny, jego ojciec brał udział w powstaniu styczniowym, a dziadek walczył w powstaniu listopadowym. Obserwując jego młodzieńcze losy można odnieść wrażenie, że służba w legionach była konsekwencją przyjętego systemu wartości i tradycji patriotycznych, które wyniósł z rodzinnego domu. Już podczas nauki w częstochowskim gimnazjum zaangażował się w działalność ruchu niepodległościowego należał do towarzystwa „Sokół”, a od 1910 roku do Związku Strzeleckiego, działał także w Związku Walki Czynnej i Polskich Drużynach Strzeleckich.

Wybuch pierwszej wojny światowej zastał go podczas kursu instruktorskiego Polskich Drużyn Strzeleckich w Nowym Sączu. Zgłosił się do Pierwszej Kompani Kadrowej i objął dowództwo nad jednym z plutonów. Szybko uzyskał awans na podporucznika i niedługo później objął dowództwo nad 4. kompanią III batalionu 1. Pułku Piechoty Legionów Polskich. Z początkiem 1915 roku Stanisław otrzymał kolejny awans, tym razem na kapitana i zaczął dowodzić I batalionem 1. Pułku Piechoty. W kwietniu 1916 roku zastał awansowany do stopnia majora piechoty. Jeszcze w tym samym roku objął dowództwo nad 5. Pułkiem Piechoty początkowo jako zastępca rannego podczas bitwy pod  Kostiuchnówką Leona Berbeckiego, a od grudnia jako samodzielny dowódca. Burhardt-Bukacki nie oszczędzał się w boju. Dwukrotnie ranny, po raz pierwszy w grudniu 1914 roku pod Łowczówkiem, a drugi raz podczas bitwy pod Jastkowem w sierpniu 1915 roku. W czasie wspomnianej wcześnie bitwie pod Kostiuchnówką w roku 1916 wykazał się ogromnym męstwem.

Komenda 5. Pułku Piechoty Legionów Polskich po bitwie pod Kostiuchniówką mjr Burhardt-Bukacki drugi od prawej
fot. Komenda 5. Pułku Piechoty Legionów Polskich po bitwie pod Kostiuchniówką mjr Burhardt-Bukacki drugi od prawej

W trakcie kryzysu przysięgowego został internowany w obozie w Beniaminowie. Z niewoli zwolniony 15 października 1918 roku. Po odzyskaniu wolności objął dowództwo nad Polską Organizacją Wojskową działającą na terenach okupowanych przez Austriaków. W listopadzie tego samego roku wyznaczony na stanowisko szefa Sztabu Dowództwa Okręgu Generalnego „Lublin”, a wkrótce został szefem Dowództwa Okręgu Generalnego „Warszawa”. Brał udział w wojnie polsko-ukraińskiej, a także walczył w wojnie polsko-bolszewickiej.

W dwudziestoleciu międzywojennym Stanisław Burhardt-Bukacki szybko piął się po szczeblach wojskowej kariery. W roku 1924 został awansowany na stopień generała brygady z 5. lokatą w korpusie generalskim. Podczas przewrotu majowego pozostał wierny marszałkowi Józefowi Piłsudskiemu. W 1935 roku objął stanowisko Inspektora Armii, a już w następnym roku awansował do stopnia generała dywizji.

Legiony na froncie wschodnim. Major Burhardt-Bukacki siedzi drugi od lewej. fot. Legiony na froncie wschodnim. Major Burhardt-Bukacki siedzi drugi od lewej.

Fragment referatu pt. „Przysposobienie wojskowe” wygłoszonego 28 marca 1926 roku na Pierwszym Plenarnym Posiedzeniu Rady Naczelnej Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego:

„Wojna światowa wykazała niezbicie, że tylko wspólny wysiłek całego narodu – zgodna praca wszystkich walczących i pozostałych w kraju obywateli – może zapewnić narodowi utrzymanie jego bytu niepodległego. Całkowite zrealizowanie hasła naród pod bronią – w jego najszlachetniejszym znaczeniu – jest dzisiaj obowiązkiem każdego narodu, dążącego do zachowania swego bytu (…). Najwyższy więc czas, by i społeczeństwo polskie zdało sobie sprawę z tego, że w obliczu gromadzących się nad naszemi granicami chmur nie można dalej trwać w bezczynności, że trzeba wziąć się do solidnej, wytężonej pracy.”

Tuż przed wybuchem II wojny światowej doświadczonemu i błyskotliwemu generałowi Burhardt-Bukackiemu zostało powierzone szefostwo Polskiej Misji Wojskowej w Paryżu. Zajął się negocjowaniem umowy o odtworzeniu Wojska Polskiego we Francji. Umowy tej musiał nauczyć się na pamięć, gdyż sztab posiadał tylko jeden egzemplarz, a robienie notatek zostało zakazane, ze względu na tajność całego przedsięwzięcia.

Po kapitulacji Francji objął dowództwo nad polskim zgrupowaniem w Szkocji. Zmarł w Edynburgu 6 czerwca 1942 roku z powodu ciężkiej choroby. Został pochowany na jednym z edynburskich cmentarzy.

Stanisław Burhardt-Bukacki fot. Stanisław Burhardt-Bukacki

Źródła:

  • „100 Polskich Legionistów” wyd. Świętego Filipa Apostoła rok 2018
 

Miejsca pamięci

POWIĄZANE KADRY

DZIENNIK HISTORII POLSKI

18 Sierpnia
1655 (367 lat temu)
Po wkroczeniu wojsk szwedzkich do Polski hetman Janusz Radziwił podpisał w Kiejdanach na Litwie akt całkowitego oddania się królowi Szwecji
1879 (143 lata temu)
Urodził się w Wyrach na Śląsku Stefan Knapik. Był działaczem robotniczym i społecznym. Uczestnik powstań, działacz Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska. Odznaczony Śląskim Krzyżem Powstańczym i Srebrnym Krzyżem Zasługi.
1909 (113 lat temu)
Urodził się w Sadkowej Górze podporucznik Armii Krajowej Władysław Jan Jasiński ps. „Jędruś”. Był jednym z głównych dowódców partyzanckich na Kielecczyźnie i Podkarpaciu. Odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.
1919 (103 lata temu)
Powstańcy śląscy odnieśli zwycięstwo w bitwie pod Godowem.
1920 (102 lata temu)
Rozegrały się zakończone zwycięstwami wojsk polskich bitwy pod Brodnicą oraz pod Wyszkowem. Ponadto tego samego dnia rozpoczęła się dwudniowa bitwa o Płock.
1922 (100 lat temu)
Urodził się w Wilnie podporucznik Henryk Wieliczko ps. „Lufa”. Był dowódcą 4. szwadronu 5. Wileńskiej Brygady AK i działaczem zbrojnego podziemia niepodległościowego z lat 1944–1963. Brał udział m.in. w bitwie z Niemcami 31 stycznia 1944 pod Worzianami oraz walczył z partyzantką sowiecką 2 lutego 1944 roku pod Radziuszami.
1942 (80 lat temu)
Pod ścianą straceń w KL Auschwitz, Rapportführer Gerhard Palitzsch zastrzelił 56 polskich więźniów politycznych. Egzekucja była odwetem za spalenie 6 dworów na Śląsku. Przed egzekucją wszyscy skazańcy odśpiewali w bloku 11 hymn Polski.
1945 (77 lat temu)
Odbyła się niedaleko wsi Miodusy Pokrzywne jedna z największych bitew powstania antykomunistycznego. Oddziały ppor. Władysława Łukasiuka ps. „Młot” i por. Zygmunta Błażejewicza ps „Zygmunt” starły się z wojskami mjr Wasilija Gribko. Starcie toczące się podczas gwałtownej ulewy było niezwykle zacięte. Partyzanci odnieśli zwycięstwo, a w bitwie poległo kilkudziesięciu enkawudzistów i żołnierzy „ludowego” WP oraz kilku funkcjonariuszy UB. Oddziały polskie straciły 8 partyzantów, a 10 zostało rannych.
1946 (76 lat temu)
Oddział AK dowodzony przez Józefa Kurasia ps. „Ogień” dokonał uwolnienia kilkudziesięciu więźniów – żołnierzy Armii Krajowej, Zrzeszenia Wolność i Niezawisłość oraz Narodowych Sił Zbrojnych - z więzienia św. Michała w Krakowie.
1976 (46 lat temu)
Zmarł wskutek wielokrotnego pobicia przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa ksiądz Roman Kotlarz, zwany „radomskim Popiełuszką”, który błogosławił robotników protestujących w Radomiu 25 czerwca 1976 r.
Miejsca pamięci

LICZBA MIEJSC PAMIĘCI

© 2019 -   pamietajskadjestes.pl - Wszelkie prawa zastrzeżone